2006 – σχεδόν 20 χρόνια πίσω θα μου πεις και στο γάμο της κολλητής μου έχουν καλέσει εννοείται όλο το χωριό. Ο γάμος έχει γίνει στο μόνο υπερλούξ ξενοδοχείο τότε του νησιού και έχει πέσει χρήμα…και κόπος…και προσπάθεια μεγάλη να πάνε όλα τέλεια, όχι απλά καλά. Αλλά όχι! τα λοκάλιαδεν μπορούν να ευχαριστηθούν. Γιατί? Γιατί το ξενοδοχείο δεν ρώτησε και έφτιαξε τον χώρο της πισίνας και τον περιβάλλοντα αυτού σε σχήμα Γ…και έτσι κάποιοι (ξέρεις αυτοί που είναι «υποχρεώσεις») έπρεπε να καθίσουν σε σημείο που δεν φαινόνταν καλά η πίστα ώστε να πάρουν από πρώτο χέρι την πληροφορία για τον αυριανό καφέ και το κουτσομπολιό στα σοκάκια του μικρού παραδοσιακού χωριού. Πανικούλης… τα σχόλια έδωσαν και πήραν για τα πάντα..μέχρι και αν έχει αδυνατίσει η φιλενάδα μου πολύ και της πέφτει η φούστα από το νυφικό, το οποίο δεν είδαν εννοείται ότι εγώ πάτησα και τις 2 φόρες πάνω στον χορό.
Τότε ήμουν πολύ χαρούμενη, και μικρή, που δεν είχα να κάνω με κακής ποιότητας
χωριάτες γιατί είχα φύγει από αυτό που λέμε κωλο-Ελλάδα.
Fast forward 2026 και
πλέον επίσημα πάλι κάτοικος Ελλάδας, και η επαρχία 20 χρόνια τώρα, είναι στα
ίδια, αν και θα έλεγα μπορεί και χειρότερα. Η μάστιγα του κουτσομπολιού, ένα
δημογραφικό κοινό άνω των 65 που φοβάται να πεθάνει το ίδιο έχοντας ζήσει μια
καταπιεσμένη ζωή που δεν επιθυμούσαν και που ποτέ μάλλον δεν ονειρεύονταν, αλλά
και που ποτέ δεν μπήκαν σε κανένα κόπο να αλλάξουν ή έστω να αμφισβητήσουν. Ο
σκοπός ήταν να κάνουν μια επιχείρηση, οικογένεια και παιδιά για να τα βοηθούν
(τα γνωστά δωρεάν εργατικά χέρια). Και
τώρα ο φόβος ο πιο ανθρώπινος, αυτός του πόνου και του τέλους, μετουσιώνεται σε
κτητική και δυναστική παρουσία προς τα μεσήλικα παιδιά που επίσης περνάνε μια
λίγο πιο light εκδοχή
της ίδιας μοίρας για αυτούς και τις οικογένειες τους.
Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιων ταχυτήτων και δυνατοτήτων. Είμαι μεγάλη υποστηρίκτρια
αυτού και ναι ο καπιταλισμός, η παγκοσμιοποίηση κλπ. εννοείται και έπαιξαν
λάθος ρόλο να κάνουν τις πιο μικρές «ταχύτητες» να νομίζουν ότι μπορούν να
κατακτήσουν αυτό που έχει το 2% ή και λιγότερο ποσοστό παγκοσμίως. Γρανάζια
είναι και πρέπει να λαδώνονται για να γυρνάνε…
Αλλά δεν πρέπει με τίποτα να ξεχνάμε ότι δεν μπορούν και πλέον είμαι πεπεισμένη
ότι και δεν θέλουν, να αλλάξει η κατάσταση. Φάε σαπίλα σουβλάκια, και κρύα σάντουιτς
με πατάτες ωμές, και αγόρασε ακριβά βενζίνη, και πιες νεροζουμι καφέ, και πήγαινε
πάρε το δέμα που πλήρωσες να σου παραδοθεί, και αγόρασε τα φάρμακα από την μεγαλύτερη
πόλη γιατί τα 5 φαρμακεία στην περιοχή τα ξύνουν και δεν έχουν στόκ, και μάθε τις
φήμες για τον αυτούς που ίσως κάνει παράνομες πράξεις και κυκλοφορεί αναμεσά στο
πλήθος, και τον κύριο που ξυλοφορτώνει τη γυναίκα του και τον άλλο που την απατάει,
και γενικά ζήσε σε μια βοή και έναν «θόρυβο» γιατί πολύ απλά όλοι θέλουν τα
λεφτά αλλά μην πεις τίποτα στα ίδια τα άτομα αυτά. Μην κάνεις καμία εποικοδομητική
κρητική στο ίδιο το άτομο. Να τα λές από πίσω, να τα έχουν όλοι τούμπανο και
κρυφό καμάρι μαζί, αλλά όχι να μην χρησιμοποιηθεί τίποτα για να αλλάξει το
άτομο, η επιχείρηση, η μικρή αυτή κοινωνία προς το καλύτερο. Γιατί την αλλαγή
την μιλάμε πολύ, αλλά μόνο οι πολύ λίγοι (αυτό το 2% που λέγαμε) είναι ικανοί
και άξιοι αυτής. Και γιατί ακριβώς επειδή δεν μπορούν καταλήγουν στην «φράση…σσσς
είναι μικρή η κοινωνία εδώ…και μπορεί να επιφέρει ¨επιπτώσεις¨…» - γιατί όλοι
αυτοί προτιμούν το bullying
από το να αναπτυχθούν σε προσωπικό και επιχειρησιακό επίπεδο.
Λόγια λόγια λόγια ,λόγια ψεύτικα που λέει και το αγαπημένο τραγούδι. Και κρίμα
δλδ γιατί εγώ μετα αναρωτιέμαι, οι αμάν τι βγαίνουν και λένε και ποια αυτιά
προσπαθούν να κάνουν να ακούσουν όταν το «κερί της παρλαπίπας» έχει βουλώσει
για τα καλά τα αυτιά όλων αυτών.
Πόση σαπίλα Θεέ μου σε αυτή τη χώρα…
