Αν ήμουν πρωθυπουργάρα

Διαβάζω διάφορα τελευταία και, να σου πω την αλήθεια, σε ένα πράγμα συμφωνώ απόλυτα:

Ο κόσμος ήταν φυσιολογικός μέχρι το 2019.

Μετά ήρθε ο COVID, η καραντίνα, ο φόβος, η οικονομική πίεση, οι ανατιμήσεις, οι πόλεμοι, οι κρίσεις, τα σκάνδαλα, οι λογαριασμοί που ανεβαίνουν, οι μισθοί που δεν ανεβαίνουν με τον ίδιο ρυθμό και μια καθημερινότητα που πολλές φορές μοιάζει με επεισόδιο από σειρά που κανείς δεν θυμάται να παρήγγειλε.

Και κάπου εκεί, post-COVID, ο κόσμος τα έχει δει όλα.

Οπότε ναι.

Κάποια στιγμή κι εγώ αναρωτήθηκα:

«Τι γίνεται εδώ; Έχει πάθει βλάβη ο κόσμος;»

Όσο όμως το σκέφτομαι, δεν νομίζω ότι ο κόσμος στην Ελλάδα έχει πάθει… βλάβη.

Έχει απηυδήσει.

Έχει φτάσει στα όριά του.

Η ανοχή του έχει χτυπήσει κόκκινο.
Η αντοχή του έχει χτυπήσει κόκκινο.
Η υπομονή του έχει χτυπήσει κόκκινο.
Και το υπόλοιπο του τραπεζικού του λογαριασμού, ας μην το συζητήσουμε καλύτερα.

Γιατί βλέπω καθημερινά κάτι που δεν ταιριάζει καθόλου με την εικόνα ενός λαού που «έχει τρελαθεί».

Βλέπω μικρές πράξεις αλληλεγγύης.

Έναν άνθρωπο να βοηθάει έναν άγνωστο.
Έναν επαγγελματία να κάνει λίγο παραπάνω απ’ αυτό που του αναλογεί.
Κάποιον να αφήνει ένα πιάτο φαγητό.
Κάποιον να μαζεύει χρήματα για έναν άνθρωπο που τα χρειάζεται.
Κάποιον να προσπαθεί να δημιουργήσει κάτι από το μηδέν.
Νέους ανθρώπους που παλεύουν να σταθούν στα πόδια τους.
Γονείς που κάνουν ακροβατικά για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους.
Ανθρώπους που, ενώ δεν έχουν πολλά, συνεχίζουν να δίνουν.

Αυτό δεν μου μοιάζει με κοινωνία που δεν ενδιαφέρεται.

Μου μοιάζει με κοινωνία που θέλει να πάει μπροστά, αλλά έχει κουραστεί να σπρώχνει μόνη της.

Και κάπου εδώ είναι που αρχίζω να σκέφτομαι:

Αν ήμουν πρωθυπουργάρα…

Δεν ξέρω αν θα έλυνα όλα τα προβλήματα.

Μάλλον όχι.

Αλλά θα ήθελα πρώτα να καταλάβω γιατί ένας άνθρωπος που δουλεύει, πληρώνει, προσπαθεί και είναι συνεπής, νιώθει ότι κάθε μήνα βρίσκεται ένα βήμα πιο πίσω.

Γιατί ο πολίτης αισθάνεται ότι πρέπει να παλεύει και με τη ζωή του και με το κράτος και με τις τράπεζες και με το σύστημα και με την ίδια του την καθημερινότητα.

Και το χειρότερο;

Όταν ένας άνθρωπος πιεστεί αρκετά, δεν λειτουργεί πάντα λογικά.

Κάποια στιγμή κάνει ένα…

ΤΣΑΦ.

Και μετά…

όποιον πάρει ο χάρος.

Δεν το δικαιολογώ.

Το προσπαθώ να το καταλάβω.

Γιατί άλλο πράγμα είναι να λες «ο κόσμος τρελάθηκε» και άλλο να αναρωτιέσαι τι έχει προηγηθεί μέχρι να φτάσει κάποιος στο σημείο να κάνει το τσαφ.

Και δεν είναι μόνο η οικονομία.

Είναι η αίσθηση ότι δεν σε ακούει κανείς.

Ότι πρέπει συνεχώς να αποδεικνύεις ότι δικαιούσαι αυτά που ήδη έχεις πληρώσει.

Ότι για να κάνεις το αυτονόητο χρειάζεσαι αιτήσεις, κωδικούς, πλατφόρμες, δικαιολογητικά, ραντεβού, αναμονές και στο τέλος έναν γνωστό που «μήπως ξέρει πώς γίνεται».

Είναι να βλέπεις τους αριθμούς να ανεβαίνουν και την πραγματική σου ζωή να μικραίνει.

Και την ίδια στιγμή να σου λένε:

«Κάνε υπομονή.»

Πόση;

Έχουμε υπόλοιπο ή τελείωσε;

Γιατί έχω την εντύπωση ότι αυτό που προσπαθούν πολλές φορές να καλλιεργήσουν είναι ο φόβος.

Να φοβάσαι μην χάσεις τη δουλειά σου.
Να φοβάσαι μην αρρωστήσεις.
Να φοβάσαι μην δεν τα βγάλεις πέρα.
Να φοβάσαι το αύριο.
Να φοβάσαι τον διπλανό σου.
Να φοβάσαι την αλλαγή.

Κι όμως…

Μέσα σε όλο αυτό, εγώ βλέπω ανθρώπους που συνεχίζουν να προσπαθούν.

Να αγαπήσουν.
Να δημιουργήσουν.
Να κάνουν οικογένεια.
Να ανοίξουν μια επιχείρηση.
Να βοηθήσουν τον διπλανό τους.
Να ξανασηκωθούν μετά από μια αποτυχία.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον απ’ όλα.

Δεν έχουμε έναν λαό που δεν θέλει τίποτα.

Έχουμε έναν λαό που θέλει πολλά.

Θέλει αξιοπρέπεια.
Θέλει δικαιοσύνη.
Θέλει ασφάλεια.
Θέλει να μπορεί να κάνει σχέδια.
Θέλει να δουλεύει και να μπορεί να ζει.
Θέλει να ξέρει ότι αν κάνει το σωστό, δεν θα τιμωρηθεί επειδή έκανε το σωστό.

Και κυρίως θέλει να αισθανθεί ότι δεν είναι μόνος του απέναντι σε όλους.

Οπότε, αν ήμουν πρωθυπουργάρα…

Δεν θα ξεκινούσα με το να πω στον κόσμο να κάνει περισσότερη υπομονή.

Θα ξεκινούσα με το να ρωτήσω:

«Τι σας έχει κάνει να χάσετε την υπομονή σας;»

Και μετά θα άκουγα.

Πραγματικά θα άκουγα.

Γιατί ίσως ο κόσμος δεν χρειάζεται άλλον έναν να του εξηγεί ότι υπερβάλλει.

Ίσως χρειάζεται κάποιον να καταλάβει πόσο πολύ έχει ήδη αντέξει.

Και πριν βιαστούμε να χαρακτηρίσουμε μια κοινωνία «τρελή», «βίαιη», «αδιάφορη» ή «τελειωμένη»…

ας αναρωτηθούμε λίγο:

Μήπως απλώς είναι εξαντλημένη;

Γιατί η διαφορά είναι τεράστια.

Και αν όντως είναι εξαντλημένη, τότε το ζητούμενο δεν είναι να τη φοβίσεις περισσότερο.

Είναι να της δώσεις έναν λόγο να πιστέψει ξανά ότι αξίζει να προσπαθεί.

Περίοδος, αδενόμυωση, IVF

 Όταν όλα είναι νορμάλ η περίοδος έρχεται, και φεύγει...

Όταν έχεις αδενομύωση παρακαλάς να σταματήσει το αίμα μετά τις 30 συνεχόμενες ημέρες...

Όταν προσπαθείς για παιδί μετά τα 40 παρακαλάς να έρθει η περίοδος κάθε μήνα...

Η ιστορία μου με την αδενομύωση (τα συναισθηματα...)

Τα συναισθήματα που σε κατακλύζουν με την αδενομύωση...

Ωραίο θέμα. Και μάλλον μεγάλο.

Γιατί οι ορμόνες χτυπάνε κόκκινο έτσι κι αλλιώς από μόνες τους. Οπότε μια μικρή τρέλα, μια μικρή κατάθλιψη, η οποία εναλλάσσεται με χαρά, αισιοδοξία και την απόλυτη πεποίθηση ότι «όλα θα πάνε τέλεια», είναι λίγο-πολύ μέσα στο πρόγραμμα.

Και φυσικά μπορεί να τα έχεις νιώσει όλα αυτά μέχρι το μεσημέρι.

Και μετά να τα ξαναζήσεις από την αρχή.

Το ξέρουμε άλλωστε από τις ημέρες της περιόδου. Απλώς με την αδενομύωση, κάπως το νιώθεις επί δέκα.

Αλλά σήμερα δεν θα μιλήσουμε τόσο για τις ορμόνες.

Θα μιλήσουμε για τα υπόλοιπα.

Για αυτά που συμβαίνουν μέσα στο κεφάλι σου όταν το σώμα σου αποφασίζει να γίνει ένας απρόβλεπτος συγκάτοικος που δεν πληρώνει ούτε νοίκι.

«Γιατί σε μένα;»

Είναι ίσως η πρώτη ερώτηση.

Γιατί σε μένα;

Και αμέσως μετά:

Τι έκανα λάθος;

Έφαγα κάτι που δεν έπρεπε;

Δεν πρόσεξα αρκετά;

Πήρα μήπως ένα Depon παραπάνω όταν πονούσα και κατέστρεψα την υγεία μου;

Μήπως έκανα κάτι όλα αυτά τα χρόνια και τώρα το πληρώνω;

Το μυαλό ψάχνει απεγνωσμένα μια εξήγηση.

Γιατί όταν κάτι συμβαίνει στο σώμα σου και δεν καταλαβαίνεις γιατί, είναι πολύ πιο εύκολο να πιστέψεις ότι εσύ έκανες κάτι λάθος, παρά να αποδεχτείς ότι μερικές φορές το σώμα απλώς... κάνει τα δικά του.

Και μετά έρχονται τα υπαρξιακά.

Χάνω όλα μου τα αυγά;

Θα μείνω ποτέ έγκυος;

Μήπως ο χρόνος τελειώνει;

Μήπως έχω ήδη αργήσει;

Και κάπου εδώ η αδενομύωση σταματά να είναι απλώς ένα γυναικολογικό πρόβλημα.

Γίνεται φόβος για το μέλλον.

Γιατί άλλο είναι να πονάς σήμερα.

Και άλλο να φοβάσαι ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα μπορεί να σου στερήσει κάτι που θέλεις αύριο.

Και τότε αρχίζεις να μετράς.

Μετράς εξετάσεις.

Μετράς κύκλους.

Μετράς ωοθυλάκια.

Μετράς ορμόνες.

Μετράς χρόνια.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, συνειδητοποιείς ότι έχεις αρχίσει να μετράς και τα αυγά σου.

Και πόσα μου έμειναν;

Είναι από αυτές τις ερωτήσεις που μπορεί να σου γυρίσουν το στομάχι.

Και το χειρότερο;

Δεν υπάρχει μια απλή απάντηση που να μπορείς να πάρεις, να τη γράψεις σε ένα χαρτί και να πεις «ωραία, έχω τόσα, άρα είμαι εντάξει».

Η γονιμότητα δεν λειτουργεί σαν το ντεπόζιτο του αυτοκινήτου.

Κι όμως, μέσα στο άγχος σου, έτσι ακριβώς αισθάνεσαι.

Σαν να βλέπεις τη βελόνα να κατεβαίνει. Και να αναρωτιέσαι πότε θα φτάσει στο Ε.

«Πόσες σερβιέτες είναι αρκετές;»

Και τώρα πάμε στα πραγματικά σημαντικά ερωτήματα της ζωής.

Πόσες σερβιέτες είναι αρκετές για μία μέρα;

Μία;

Δύο;

Πέντε;

Δέκα;

Όλα τα μεγέθη εννοείται.

Κανονικές.

Maxi.

Night.

Super night.

«Βάλε μία που να φτάνει από τον αφαλό μέχρι τον αυχένα, δεν με νοιάζει πλέον.»

Κάποια στιγμή η τσάντα σου δεν είναι γυναικεία τσάντα.

Είναι κινητό φαρμακείο και αποθήκη ειδών υγιεινής.

Έχεις σερβιέτες στην τσάντα.

Σερβιέτες στο αυτοκίνητο.

Σερβιέτες στη δουλειά.

Σερβιέτες σε ένα συρτάρι που έχεις ξεχάσει ότι υπάρχει.

Και κάπου στο σπίτι υπάρχει ένα απόθεμα που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει ένα μικρό χωριό σε περίπτωση φυσικής καταστροφής. Και παρ' όλα αυτά, όταν βγαίνεις από το σπίτι σκέφτεσαι:

«Λες να πάρω άλλη μία;»

Φυσικά και θα πάρεις. Γιατί ξέρεις. Δεν εμπιστεύεσαι πλέον τίποτα.

Ούτε τη σερβιέτα.

Ούτε τη μήτρα.

Ούτε την πρόβλεψη της εφαρμογής που σου λέει ότι «η περίοδός σου αναμένεται σε 4 ημέρες».

Χα! Η εφαρμογή δεν ξέρει με ποια έχει μπλέξει.

Ο φόβος της διαρροής

Πώς μπορείς να εξηγήσεις σε έναν εργοδότη ότι μετά από τρεις ώρες meeting, κλεισμένη σε ένα δωμάτιο με air condition, δεν είσαι απλώς «λίγο αδιάθετη»;

Ότι πονάς τόσο πολύ που θέλεις να γεννήσεις την ίδια σου τη μήτρα, μπας και αποφασίσει επιτέλους να σταματήσει;

Και πώς εξηγείς ότι την ώρα που όλοι συζητούν budgets, deadlines και στόχους, εσύ μέσα στο κεφάλι σου έχεις μία και μοναδική σκέψη:

«Έχω διαρροή;»

Γιατί αυτό είναι ένα από τα χειρότερα.

Η διαρκής αγωνία.

Έχεις σηκωθεί.

Έχεις καθίσει.

Έχεις περπατήσει.

Έχεις βήξει.

Έχεις φτερνιστεί.

Και κάθε φορά το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι:

«Ωχ. Έτρεξε;»

Και κάπου εκεί σταματάς να φοράς τα ωραία σου ρούχα.

Γιατί τι νόημα έχει;

Το ωραίο παντελόνι μπορεί να γίνει κατακόκκινο.

Το αγαπημένο σου φόρεμα μπορεί να καταστραφεί.

Το εσώρουχο είναι πλέον αναλώσιμο υλικό.

Και η λευκή καρέκλα στο meeting room;

Ο απόλυτος εχθρός.

Και ας μη γελιόμαστε.

Με τόσο αίμα, διαρροή κάποια στιγμή θα υπάρξει.

Μην κάνεις ποτέ το λάθος να πιστέψεις ότι «σήμερα όλα θα πάνε ομαλά».

Δεν θα πάνε.

Το σώμα σου έχει διαφορετικό πρόγραμμα.

Και μετά υπάρχει το Google.

Αχ, το Google.

Γιατί φυσικά, όταν έχεις ένα σύμπτωμα που δεν καταλαβαίνεις, δεν παίρνεις απλώς ένα τηλέφωνο στον γιατρό.

Όχι.

Κάνεις search. Και μέσα σε πέντε λεπτά έχεις:

καρκίνο, σπάνια αυτοάνοση πάθηση, κάποιο εξαιρετικά δυσεύρετο σύνδρομο που έχουν άλλοι 14 άνθρωποι στον πλανήτη, και πιθανότατα σου μένουν περίπου τρεις μέρες ζωής.

Και τι κρίμα.

Τόσο νέα.

Η ζωή μπροστά σου. Ταξίδια που δεν θα κάνεις. Μέρη που δεν θα δεις. Πράγματα που δεν θα προλάβεις.

Και εσύ, με το κινητό στο χέρι, ξαπλωμένη στο κρεβάτι, έχεις ήδη οργανώσει νοητά την κηδεία σου.

Χα! Γιατί κάπως έτσι λειτουργεί το άγχος.

Δεν χρειάζεται να έχεις πραγματική πληροφορία για να φοβηθείς.

Χρειάζεται μόνο ένα σύμπτωμα και πρόσβαση στο Google.

Η απώλεια ελέγχου

Και ίσως αυτό είναι το πιο δύσκολο απ' όλα.

Η αδενομύωση σου παίρνει κάτι που θεωρούσες δεδομένο:

την εμπιστοσύνη στο σώμα σου.

Παλιά ήξερες.

Ήξερες πότε θα έρθει η περίοδος. Ήξερες πόσο θα κρατήσει. Ήξερες πώς θα νιώθεις.

Ήξερες ότι αν οργανώσεις τη ζωή σου σωστά, όλα θα πάνε περίπου όπως τα υπολόγισες.

Τώρα δεν ξέρεις.

Δεν ξέρεις αν θα πονέσεις. Δεν ξέρεις αν θα αιμορραγήσεις.

Δεν ξέρεις αν θα χρειαστεί να φύγεις από μια συνάντηση.

Δεν ξέρεις αν θα μπορέσεις να κοιμηθείς. Δεν ξέρεις αν αύριο θα είσαι καλά.

Και για έναν άνθρωπο που αγαπάει τον έλεγχο... αυτό είναι βασανιστήριο.

Γιατί δεν πολεμάς μόνο τον πόνο. Πολεμάς την αβεβαιότητα.

Πολεμάς τον φόβο ότι το σώμα σου μπορεί να σε «προδώσει» οποιαδήποτε στιγμή.

Και κάπου ανάμεσα στον πόνο, στο αίμα, στις εξετάσεις, στους γιατρούς, στις σερβιέτες, στο Google και στα «ίσως», αρχίζεις να κουράζεσαι.

Όχι μόνο σωματικά.

Ψυχικά.

Και αυτή η πλευρά της αδενομύωσης είναι που πολλές φορές δεν φαίνεται πουθενά.

Δεν φαίνεται στην εξέταση. Δεν φαίνεται στο meeting. Δεν φαίνεται στη φωτογραφία σου. Δεν φαίνεται όταν λες «είμαι μια χαρά».

Αλλά υπάρχει. Και είναι πραγματική.

Γι' αυτό, αν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να πω σε μια γυναίκα που βρίσκεται τώρα εκεί που βρέθηκα κι εγώ κάποτε, είναι αυτό:

Δεν είσαι υπερβολική.

Δεν είσαι «τρελή». Δεν είσαι αδύναμη. Και δεν φταις εσύ.

Το σώμα σου περνάει κάτι δύσκολο και εσύ προσπαθείς απλώς να συνεχίσεις τη ζωή σου μέσα σε αυτό.

Και μερικές μέρες, αυτό από μόνο του είναι αρκετό.

Τις άλλες μέρες;

Βάζουμε μια σερβιέτα στην τσάντα, μία δεύτερη στην τσέπη, μία τρίτη «γιατί ποτέ δεν ξέρεις»...

και συνεχίζουμε. Γιατί, τελικά, αυτό κάνουμε.

Συνεχίζουμε...

Αδενόμυωση (η αρχή)

Εναλλακτικός τίτλος - Όταν η περίοδος αποφάσισε να μου καταστρέψει τη ζωή...

Ήμουν από τις τυχερές γυναίκες. Η περίοδός μου ήρθε στην κατάλληλη ηλικία – ούτε νωρίς ούτε αργά. Ο κύκλος μου ήταν σταθερός σαν ελβετικό ρολόι, η διάρκειά της προβλέψιμη και η ροή της πάντα η ίδια.

Για ένα control freak σαν κι εμένα, αυτό ήταν ένας μικρός παράδεισος. Ήξερα ακριβώς πότε θα έρθει, μπορούσα να προγραμματίσω διακοπές, δουλειές και εξόδους. Από τότε ακόμα που οι σερβιέτες δεν είχαν φτερά και είχαν πάχος... περίπου δέκα εκατοστά, κάνοντας κάθε κίνηση να μοιάζει άβολη και καθόλου κομψή.

Και μετά έγινα 39.

Εκείνη τη χρονιά βρέθηκα αντιμέτωπη με μια περίοδο ακραίου στρες. Και πριν βιαστεί κάποιος να πει το κλασικό «ε, τώρα όλα τα βαφτίζουμε άγχος», να ξεκαθαρίσω κάτι. Ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικά όρια. Εγώ, δυστυχώς, εκείνη την περίοδο τα ξεπέρασα με διαφορά. Επαγγελματικά και προσωπικά είχαν συμβεί τόσα πολλά, που πραγματικά ένιωθα ότι το σώμα μου κάποια στιγμή θα πατούσε το κουμπί της βλάβης.

Και το πάτησε.

Εκεί που όλα λειτουργούσαν σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι φτιαγμένο στις ελβετικές Άλπεις... ξαφνικά έγινε το απόλυτο χάος.

Η περίοδος δεν έλεγε να τελειώσει. Αίμα παντού. Και όταν λέω παντού, εννοώ ποσότητες που ακόμα και ο Dexter θα δυσκολευόταν να καθαρίσει.

Αυτό δεν ήταν περίοδος. Ήταν αιμορραγία.

Απλώς τότε δεν το ήξερα.

Τα συμπτώματα ήταν τρομακτικά:

• Βαριά αιμορραγία, σε σημείο να αλλάζω βραδινές σερβιέτες κάθε δύο ώρες και να έχουν ποτίσει ολόκληρες.
• Αιμορραγία που κρατούσε πάνω από 90 ημέρες. Όχι πάντα με την ίδια ένταση, αλλά χωρίς να σταματά πραγματικά.
• Φάρμακα για να κοπεί προσωρινά... μόνο και μόνο για να ξεκινήσει ξανά λίγες ημέρες αργότερα.

Ξαφνικά δεν μπορούσα να ζήσω φυσιολογικά.

Δεν μπορούσα να βγω χωρίς άγχος.

Δεν μπορούσα να κοιμηθώ.

Δεν μπορούσα να κάνω ένα μπάνιο στη θάλασσα όταν οι θερμοκρασίες έπιαναν 40αρια.

Δεν μπορούσα να πάω άνετα στη δουλειά ή σε ένα επαγγελματικό ραντεβού χωρίς να σκέφτομαι διαρκώς αν θα γεμίσω αίματα.

Και ημέρες που ο πόνος ήταν ανυπόφορος...

Ήταν ένα καινούργιο άγχος που ήρθε να προστεθεί σε όλα τα υπόλοιπα που ήδη κουβαλούσα.

Οι πρώτοι γιατροί στη χώρα όπου ζούσα τότε απέδωσαν το πρόβλημα σε πιθανή αποβολή.

«Άφησέ το λίγο», μου έλεγαν. «Ίσως καθαρίζει ο οργανισμός.»

Όταν όμως οι εβδομάδες έγιναν μήνες, κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά και άλλαξα γιατρούς.

Μετά από αμέτρητες εξετάσεις, η απάντηση που έπαιρνα ήταν:

«Ίσως φαίνονται κάποια σημάδια αδενομύωσης.»

Ίσως.

Αυτό το «ίσσως» ήταν ό,τι πιο εκνευριστικό μπορούσε να ακούσει ένας άνθρωπος που αιμορραγούσε επί μήνες.

Και κάπου εκεί άρχισα να συνειδητοποιώ κάτι που δυστυχώς ισχύει για πάρα πολλές γυναικολογικές παθήσεις.

Η αδενομύωση, όπως και πολλές άλλες γυναικολογικές παθήσεις, παραμένει μια κατάσταση που συχνά υποδιαγιγνώσκεται ή διαγιγνώσκεται με μεγάλη καθυστέρηση. Ακόμα και σήμερα υπάρχουν πολλά που δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα και πολλές γυναίκες περνούν χρόνια μέχρι να πάρουν μια ξεκάθαρη απάντηση.

Γι' αυτό αποφάσισα να γράψω τη δική μου εμπειρία.

Όχι γιατί είμαι γιατρός.

Αλλά γιατί είμαι μία γυναίκα που πέρασε όλο αυτό και ξέρει πόσο μοναχική μπορεί να αισθάνεται κάποια όταν ψάχνει απαντήσεις και βρίσκει μόνο άλλα μεγάλα «ίσως».

Όσα θα γράψω είναι προσωπικά βιώματα, συμπτώματα, εξετάσεις, θεραπείες και ό,τι έμαθα στην πορεία.

Και αν έστω μία γυναίκα, μέσα στον πανικό και την αβεβαιότητά της, πέσει πάνω σε αυτά τα άρθρα και νιώσει ότι δεν είναι μόνη... τότε άξιζε να τα γράψω.

Δυό γονείς

Δυό γονείς που κάνανε παιδιά να τους υπηρετούν.

Δυό γονείς που δεν θέλουν να πεθάνουν.  

Δυό γονείς που συμπεριφέρονται χειρότερα και απο μικρά παιδιά εν γνώση τους.

Δυό γονείς χωρίς τη βασική παιδεία και το παραμικρό ενδιαφέρον για τα παιδιά τους, παρά μόνο τη δική τους επιβίωση. 

Δυό γονείς που μόνο παράπονα έχουν από τα παιδιά τους και ποτέ έναν καλό λόγο. 

Δυό γονείς που κάνανε επιχείρηση, το τρίτο τους παιδί, και του συμπεριφέρονται καλύτερα απο τα φυσικά τους. 

Δυό γονείς που δεν επέτρεψαν στα παιδιά τους μια φυσιολογική παιδική ζωή. Έπρεπε να πας δρομολόγια και να μην βγείς να παίξεις ή για καφέ μετέπειτα με τους φίλους σου - αλλά να πάς για δουλειά.

Δυό γονείς που θέλουν δυο εργάτες τώρα που μεγάλωσαν και τους βρίσκουν στο πρόσωπο των παιδιών τους. 

Δυό γονείς που "έδωσαν" την επιχείρηση αλλά ακόμα κάνουν τα αφεντικά εις βάρος των παιδιών τους και της επιχείρησης. 

Δυό γονείς που θέλουν να ελέγχουν τι ώρα θα κοιμηθούν τα νεαρά αλλά ενήλικα ζευγάρια, αν και πότε θα κάνουν παιδί, πότε θα πάνε διακοπές, τι θα φάνε, πώς θα διακοσμήσουν το σπίτι τους, πώς και με ποιόν θα μιλήσουν, από που θα πιουν καφέ, πώς θα ξοδέψουν τα χρήματα τους και ούτω καθεξής.

Ένα γονιός που εκβιάζει τους μεσήλικες γιούς του, θρέφοντας την ανασφάλεια τους για αποτυχία, για να μπορέσει να έχει τον "παιδότοπο" του, κάνοντας tantrums όταν δεν γίνεται το δικό του. 

Ένας γονιός που δουλεύει γιατι φοβάται τον άλλο γονιό, και έχει τόσες ανασφάλειες για τον ίδιο της τον εαυτό αλλά το βγάζει με σνομπισμό, εγωισμό και τίγκα κουτσομπολιό.  

Δυό γονείς που δεν θέλουν να ακούσουν, παρά μόνο να μιλήσουν. Που ποτέ δεν άκουσαν, παρά μόνο μιλούσαν - 70 χρόνια τώρα. 

Δυό γονείς που δεν μίλησαν ποτέ μεταξύ τους σαν ζευγάρι, δεν βγάλανε συνήθειες μαζί για να δυναμώσει η σχέση τους, και που σίγουρα ο ένας εκ των δύο θέλει να περνάει το λιγότερο δυνατό χρόνο με τον άλλο, μόνο για την κάλυψη των βασικών του αναγκών (φαγητό, καθαρά ρούχα και σπίτι). 

Δυό γονείς που θέλουν τον μικρότερο να τους γηροκόμησει γιατί έκανε το λάθος να μείνει δίπλα. 

Δυό γονείς που τα παιδιά τους, τους λένε ψέμματα αναγκαστικά για να πάρουν αέρα και να έχουν ψυχική ηρεμία, και τα ίδια τους κοροϊδευουν πίσω από την πλάτη τους. 

Μαζί, Δυό κακοί και τοξικοί γονείς...

Είναι μικρή η κοινωνία εδώ…

2006 – σχεδόν 20 χρόνια πίσω θα μου πεις και στο γάμο της κολλητής μου έχουν καλέσει εννοείται όλο το χωριό. Ο γάμος έχει γίνει στο μόνο υπερλούξ ξενοδοχείο τότε του νησιού και έχει πέσει χρήμα…και κόπος…και προσπάθεια μεγάλη να πάνε όλα τέλεια, όχι απλά καλά. Αλλά όχι! τα λοκάλιαδεν μπορούν να ευχαριστηθούν. Γιατί? Γιατί το ξενοδοχείο δεν ρώτησε και έφτιαξε τον χώρο της πισίνας και τον περιβάλλοντα αυτού σε σχήμα Γ…και έτσι κάποιοι (ξέρεις αυτοί που είναι «υποχρεώσεις») έπρεπε να καθίσουν σε σημείο που δεν φαινόνταν καλά η πίστα ώστε να πάρουν από πρώτο χέρι την πληροφορία για τον αυριανό καφέ και το κουτσομπολιό στα σοκάκια του μικρού παραδοσιακού χωριού. Πανικούλης… τα σχόλια έδωσαν και πήραν για τα πάντα..μέχρι και αν έχει αδυνατίσει η φιλενάδα μου πολύ και της πέφτει η φούστα από το νυφικό, το οποίο δεν είδαν εννοείται ότι εγώ πάτησα και τις 2 φόρες πάνω στον χορό.

Τότε ήμουν πολύ χαρούμενη, και μικρή, που δεν είχα να κάνω με κακής ποιότητας χωριάτες γιατί είχα φύγει από αυτό που λέμε κωλο-Ελλάδα.

Fast forward 2026 και πλέον επίσημα πάλι κάτοικος Ελλάδας, και η επαρχία 20 χρόνια τώρα, είναι στα ίδια, αν και θα έλεγα μπορεί και χειρότερα. Η μάστιγα του κουτσομπολιού, ένα δημογραφικό κοινό άνω των 65 που φοβάται να πεθάνει το ίδιο έχοντας ζήσει μια καταπιεσμένη ζωή που δεν επιθυμούσαν και που ποτέ μάλλον δεν ονειρεύονταν, αλλά και που ποτέ δεν μπήκαν σε κανένα κόπο να αλλάξουν ή έστω να αμφισβητήσουν. Ο σκοπός ήταν να κάνουν μια επιχείρηση, οικογένεια και παιδιά για να τα βοηθούν (τα γνωστά δωρεάν εργατικά χέρια).  Και τώρα ο φόβος ο πιο ανθρώπινος, αυτός του πόνου και του τέλους, μετουσιώνεται σε κτητική και δυναστική παρουσία προς τα μεσήλικα παιδιά που επίσης περνάνε μια λίγο πιο light εκδοχή της ίδιας μοίρας για αυτούς και τις οικογένειες τους.

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιων ταχυτήτων και δυνατοτήτων. Είμαι μεγάλη υποστηρίκτρια αυτού και ναι ο καπιταλισμός, η παγκοσμιοποίηση κλπ. εννοείται και έπαιξαν λάθος ρόλο να κάνουν τις πιο μικρές «ταχύτητες» να νομίζουν ότι μπορούν να κατακτήσουν αυτό που έχει το 2% ή και λιγότερο ποσοστό παγκοσμίως. Γρανάζια είναι και πρέπει να λαδώνονται για να γυρνάνε…

Αλλά δεν πρέπει με τίποτα να ξεχνάμε ότι δεν μπορούν και πλέον είμαι πεπεισμένη ότι και δεν θέλουν, να αλλάξει η κατάσταση. Φάε σαπίλα σουβλάκια, και κρύα σάντουιτς με πατάτες ωμές, και αγόρασε ακριβά βενζίνη, και πιες νεροζουμι καφέ, και πήγαινε πάρε το δέμα που πλήρωσες να σου παραδοθεί, και αγόρασε τα φάρμακα από την μεγαλύτερη πόλη γιατί τα 5 φαρμακεία στην περιοχή τα ξύνουν και δεν έχουν στόκ, και μάθε τις φήμες για τον αυτούς που ίσως κάνει παράνομες πράξεις και κυκλοφορεί αναμεσά στο πλήθος, και τον κύριο που ξυλοφορτώνει τη γυναίκα του και τον άλλο που την απατάει, και γενικά ζήσε σε μια βοή και έναν «θόρυβο» γιατί πολύ απλά όλοι θέλουν τα λεφτά αλλά μην πεις τίποτα στα ίδια τα άτομα αυτά. Μην κάνεις καμία εποικοδομητική κρητική στο ίδιο το άτομο. Να τα λές από πίσω, να τα έχουν όλοι τούμπανο και κρυφό καμάρι μαζί, αλλά όχι να μην χρησιμοποιηθεί τίποτα για να αλλάξει το άτομο, η επιχείρηση, η μικρή αυτή κοινωνία προς το καλύτερο. Γιατί την αλλαγή την μιλάμε πολύ, αλλά μόνο οι πολύ λίγοι (αυτό το 2% που λέγαμε) είναι ικανοί και άξιοι αυτής. Και γιατί ακριβώς επειδή δεν μπορούν καταλήγουν στην «φράση…σσσς είναι μικρή η κοινωνία εδώ…και μπορεί να επιφέρει ¨επιπτώσεις¨…» - γιατί όλοι αυτοί προτιμούν το bullying από το να αναπτυχθούν σε προσωπικό και επιχειρησιακό επίπεδο.  

Λόγια λόγια λόγια ,λόγια ψεύτικα που λέει και το αγαπημένο τραγούδι. Και κρίμα δλδ γιατί εγώ μετα αναρωτιέμαι, οι αμάν τι βγαίνουν και λένε και ποια αυτιά προσπαθούν να κάνουν να ακούσουν όταν το «κερί της παρλαπίπας» έχει βουλώσει για τα καλά τα αυτιά όλων αυτών.

Πόση σαπίλα Θεέ μου σε αυτή τη χώρα…

The Glass Ceiling Diaries - Ω μα τι τρατζικ!

 Αν εισαι γυναίκα σημερα σε ανδροκρατουμενο επαγγελμα, πραγματικα την εβαψες... 

Ειδικα αν το γραφειο ειναι τιγκα στα ντικς. Μεταφορικα και κυριολεκτικα. Η Ασια λοιπον περιεχει πολλα απο δαύτα. 

Αυτα λοιπον τα ντικς (οπου κ αν βρίσκονται) θεωρουν οτι η γυναικα ειναι καλη για να ειναι κατι βοηθητικο. Κατι διακοσμητικο, για να λενε οτι κανανε το χρεος τους σαν αντρες να βγαλουν τη γυναικα εξω απο την κουζινα που δικαωματικα ανηκει (στα μυαλα τους ειναι φεμινιστες...τρομαρα τους). Και εννοείται οτι προσπαθουν να σε κανουν να το καταλαβεις με καθε δυνατο τροπο. Και αν τολμησεις να αποδειξεις οτι μπορεις ανετα και τους ξεπερνας τοτε η ζωή σου γινεται ενα δραμα δυσβασταχτο. Και ναι θα σας τα πω αναλυτικα ολα, σιγα σιγα. 

Και πριν μου αρχισετε τα τελευταια χρονια γινονται προσπαθειες να υπαρξουν πιο πολλα βυζια στις 'μεγαλες' αιθουσες, εκει που αεριζεται καλυτερα ο χωρος, θα σας πω, "μη φατε, θα σας κερασω γλαροσουπιτσα ζεστη ζεστη". 

Εχεις λοιπον μια κοπελια, με 3 πτυχια, συνεχομενη καριερα 17+ χρονων, γλωσσες, πτυχιακια, σκατουλακια, τα σεα και τα μεα της. Και οταν λεμε καριερα δεν μιλαμε για απλα πραγματακια, φαση 9 to 5. Μιλαμε για ωρες πανω στην πλατφορμα, στη μεση της Βορειας Θαλασσας, μονη σου με αλλα 88 ντικς, τη θαλασσα, τον ουρανο, τα καιρικα φαινομενα και τις φαλαινες. 

Το να σε πρσφωνουν ομορφη γλυκια, και οχι εξυπνη, και να αφηνουν αυτες τις προσφωνησεις για τα αλλα ντικς, εννοειται ειναι κατι δεδωμενο...εσυ οοοχι, δεν μετρας για το μυαλο σου...αλλα για την ομορφια που σου εδωσαν τα γονιδια των γονιων σου! 

Βασανιζεσαι και εσυ? Και εγω μανιτσα μου...Μιλα μου...τουλαχιστον να μην βασανιζομαστε μοναχες μας! ...εγω θα σας τα γραψω ενα ενα για να δειτε τι τραβαω και δε το μαρτυραω...

Δεν ειμαι φεμινιστρια, το εχω πει πολλες φορες. Ειμαι ενας απλος ανθρωπος που θελει και αξιζει να το σεβονται οπως καθε αλλο ον. 

Ταξιδεύοντας στην εποχη του Covid-19 (το πήγαινε)

Το 2020 ηταν η χρονιά του αρουραιου για τους Ανατολίτες, και ενα δίσεκτο ετος για ολους μας, παγκοσμίως. Και δεν ξερω αν το γνωριζεται αλλα στα δίσεκτα λενε γαμιεται ο Διας. Και στις χρονιες του αρουραιου γαμιεται διπλά καθώς ο αρουραιος ερχεται να καθαρισει τις ζωές μας απο ολα τα σαθρά και σάπια πραγματα και καταστασεις που δεν θα έπρεπε να νταραβεριζόμαστε.

Και εμάς γιατι μας τα λες αυτα ρε κοπελιά θα μου πειτε? Σωστο...αλλα τα παραπανω εκαναν για πρώτη φορα επιτακτικη την ανάγκη να θέλω να ταξιδεψω στα πάτρια και να δω τη μαμα μου. Ναι το 2020 για εμενα προσωπικα, ηταν απαισιο και καθάριο ταυτόχρονα. Αλλα μια ψυχή και καρδιά την εχουμε οποτε πόσα να αντεξει και αυτη μονάχη της...έπρεπε να παω να δω τη μαμάάάά μου.

Για να φύγεις απο τη Μαλαισία πρέπει να πάρεις ειδική άδεια απο την κυβερνηση για την εξόδο και κυρίως την επανεισοδό σου στη χώρα. Γιατι με τα lockdown κλπ. η κυβερνηση αποφασίσε να διώξει αρκετό κόσμο (ξένους) και να μην τους επιτρέψει να ξαναγυρίσουν, κυρίως στο πρώτο και πιο αυστηρό από όλα lockdown. Με τα πολλά έγιναν ενα τσίκι πιο χαλαροί και είπαν ότι αν δουλεύεις και έχεις βίζα, και έχεις ένα πάάάάρα πολύ σοβαρό λόγο να φύγεις (πχ, υγειας, θανατος κλπ.) μπορείς να βγεις και να ξαναμπεις, αφου παρεις αυτό το πολυπόθητο χαρτί απο την κυβέρνηση. Και αν πάρεις έγκριση μπορεις να βγεις και να μπεις μονο μέσα σε 60 ημέρες. Αλλιώς πάλι απο την αρχή. Οι αιτήσεις χιλιάδες, και αν δεν έπαιρνες απάντηση μεσα σε 14 μέρες έπρεπε να το παρεις ότι είχες φάει άκυρο. Εγω κατάφερα και το πήρα το ΟΚ για να βγώ και να ξαναμπώ, και έκλεισα το εισιτήριο μου για τις 18.12 ώστε να φτάσω στις 19.12 Αθήνα.

Αλλα πού να προλάβω να χαρώ, την επομένη βγάλανε μαντάτο στην Ελλάδα ότι απο 18.12 μπαίνεις σε 10ημερη καραντίνα με το που σκας Ελλάδα. Αντε πάλι πανικός να αλλάξεις εισιτήρια γιατί νταξ’ δε θα έκανα καραντίνα με αρνητικό PCR test που θα είχα ήδη απο Μαλαισία πριν έρθω.

Τα δικαιολογητικά που έπρεπε να εχω, αρκετά απλά. Την έγκριση να βγω και να ξαναμπώ στη χώρα, ενα αρνητικο PCR test 72 ώρες μεσα/πριν ταξιδέψω, το εισιτήριο μου, να κατεβάσω το κυβερνητικό app για να καταγραφω την κατάσταση της υγείας μου, και το χαρτί απο την Ελληνική κυβερνηση απο το https://travel.gov.gr/#/

Την ημέρα του ταξιδιού μπορώ να πώ ότι όλα πήγανε ρολόι. Η διαδρομή για το διεθνές αεροδρόμιο της KL, περίπου ειναι 60 λεπτά, δεν είχε καθόλου κίνηση, και όταν έφτασα στο αεροδρόμιο με το καλό, αυτό ήταν σαν σκηνικό σε ταινία με ζόμπι και την επικείμνεη καταστροφή του κόσμου. Εντελώς άδειο, εκωφαντικά ήσυχο. Τίποτα ανοιχτό, κανένα μαγαζί, ούτε καν για fast food. Στο γκισέ και ενώ είχα κάνει ήδη τσεκ ιν, τους πήρε λίγο παραπάνω χρόνο μια και η χαρτούρα ηταν περισσότερη και έπρεπε να σκανάρουν τα πάντα.

Απο ασφάλεια άλλο τίποτα. Παντού κυκλοφορουσαν αστυνομοι, αλλα νταξ’ ειχαν βαρεθει και αυτοι τη ζωή τους μετα απο τοσους μήνες σε αυτή την κατάσταση.

Immigration checks ηταν μονο με αυτοπρόσωπη παρουσία και όχι μέσω των ηλεκτρονικών πυλών το οποιο πηρε 3 λεπτα παραπανω και μια σταμπα στο διαβατήριο, το οποιο δε μου αρεσει καθολου να μου τρώει σελιδες ετσι...τεσπα..και μετά....η απόλυτη νέκρα. Ευτυχώς που το lounge ήταν ανοιχτό και ξεκουράστηκα λίγο πριν την πτήση μια και ενα άγχος το εχεις σε τέτοιες καταστάσεις κακά τα ψέμματα. Στην πύλη μας δώσανε και face shields τις οποιες μαζί με τις μάσκες έπρεπε να φοράμε καθόλη τη διάρκεια της πτήσης μέχρι να βγούμε από το αεροπλάνο στον τελικό προορισμό. Μόνο για να φας και να πιεις μπορούσες να τη βγάλεις στα γρήγορα. Μη σου τύχει...επεσε πολύ γέλιο. Κατάλαβα πως την παλεύουν η κοπελιές με τη μπούργκα. Kudos για την επιμονή και υπομονή τους.

Το αεροπλάνο «άδειο». Δες φώτο να καταλάβεις. Ειχα όλη τη σειρά δικη μου. Κοιμήθηκα σαν πουλάκι. Αλλά απο ταινίες....μάπα...τίποτα...δεν πληρώσανε το qatarflix…ξερωγω? Στο αεροπλανο μας δωσανε και το εξτρα σακουλακι με μια μασκα, γαντια και αντισηπτικο. 

Στο Ελ.Βελ μπήκαμε στη σειρά ή οποια εννοειται δεν κραταγε το 1 μετρο social distancing και αφου μας πηρανε ενα δειγμα απο το λαιμο (όχι τη μυτη αυτη τη φορα), περάσαμε το immigration για να παρουμε βαλιτσουλες και να βγουμε.

Και έτσι λοιπόν πάτησα Ελλαδίτσα...!   

 

Περι πλαστικής σακούλας το ανάγνωσμα

Τις τελευταίες ημέρες βλέπω πολύ κουβέντα να γίνεται για την εφαρμογή του νόμου τα καταστήματα να μη δίνουν πλέον πλαστικές σακούλες αλλά να τις αγόραζεις σαν καταναλωτής αν τις χρειάζεσαι. Αυτό μαζί με κάτι (το λιγότερο) σαχλά μέμε που έβγαλε ο τρισμέγιστος βλάκας Ελληνικός νους για να το παίξει άλλη μια φορά εξυπνάκιας από τον καναπέ του, μαζί με το γεγονός ότι θυμάμαι ενα γνωστό μου να μιλάει υβριστικά κατά του Praktiker στο fb πριν λίγα χρόνια για το γεγονός ότι χρεώνει τις σακούλες, με έκανε να θέλω να γράψω για ένα θέμα το οποίο βλέπω ότι βρίσκεται σε έλλειψη στην Ελληνική κοινωνία. Sustainability. 

Σε σχεδόν όλα τα ΜΒΑ οι εκαπιδευόμενοι μαθαίνουν ότι οι πράξεις μας έχουν αντίκτυπο. Αυτό βέβαια το μαθαίνει κάποιος και μέσα από τη φυσική αλλά και τη θρησκεία. Επίσης μαθαίνεις ότι μια και οι πράξεις του σήμερα έχουν αντίκτυπο και ο κόσμος του αύριο ανήκει στα παιδιά μας καλό είναι να σκεφτόμαστε όταν κάνουμε κάτι με βάση το μέλλον και όχι τη δική μας μικρή κωλάρα. Λένε λοιπόν ότι βασική αρχή μας είναι να αφήσουμε τον κόσμο δαύτο στην ίδια κατάσταση ή καλύτερη όταν με το καλό δούμε τα ραπανάκια ανάποδα. Έτσι ώστε και τα παιδιά των παιδιών να μπορούν αν μη τι άλλο να βιώσουν τον κόσμο και όχι ένα συνεχές προστατευμένο είδος. 

Κάθε χρόνο 500 εκατομμύρια με 1 τρισεκατομμύριο σακούλες χρησιμοποιούνται στον κόσμο. Αυτές μαζί με άλλα απορρίματα πολλές φορές καταλήγουν στις θάλασσες και ακόμα χειρότερα είναι όλες κατα κύριο λόγο φτιαγμένες από πλαστικό, που δεν αποδομείται εύκολα. Καθόλου εύκολα. Όπως ίσως μπορείτε να καταλάβετε και εσείς, το οικολογικό πρόβλημα είναι μεγάλο. 

Και καλά ρε Μαρία, θα πει κάποιος, πώς θα μεταφέρουμε τα πράγματα μας εμείς? Να καταλήξουμε πάλι στο δίχτυ του παρελθόντος? Ή να πληρώνουμε μια μικρή περιουσία κάθε χρόνο? 

Ποιές όμως μπορεί να είναι οι λύσεις σε ένα τέτοιο «πρόβλημα»? Που δεν είναι πρόβλημα αλλά λυση σε ένα άλλο τεράστιο πρόβλημα – οικολογικό. 

• Πλαστικές Τσάντες που μπορεί να χρησιμοποιηθούν ξανά και ξανά – στην Αγγλία όταν βγήκε ο νόμος κάποια χρόνια πριν, τα σουπερμάρκετ για μήνες πριν την ημερομήνια έναρξης εφαρμογής του νόμου, ξεκίνησαν να μοιράζουν δωρεάν τσάντες που μπορεί κάποιος να ξαναχρησιμοποιήσει. Αυτό βέβαια προϋποθέτει ότι τα σούπερμαρκετ για αρχή σκέφτονται τον καταναλωτή πελάτη τους και αρχίσαν το όλο process μήνες πριν την έναρξη του νόμου, και ότι οι καταναλωτές δε χρησιμοποιούσαν πλαστικές σακούλες σουπερμάρκετ για τα σκουπίδια τους. Εξάλλου όλες είχαν τρύπες στο κάτω μέρος που έκανε αδύνατη τη χρήση τους για σκουπιδοσακούλες.  
• Χοντρές χάρτινες τσάντες που μπορεί να χρησιμοποιηθούν ξανά και ξανά – αυτες είναι προς πώληση, αλλά έιναι ανθεκτικές και έχουν πολλές χρήσεις. Μπορείς να μεταφέρεις βιβλία, ρούχα, τα πάντα όλα με αυτές τις τσάντες. Τέτοια αντοχή! 
• Πάνινες τσάντες που μπορεί να χρησιμοποιηθούν ξανά και ξανά – αυτές μπορούν να δίνονται σε εκθέσεις αλλά και στα καταστήματα. Οι έμποροι στις εκθεσεις δίνουν αυτές με το Logo τους και guess what (?) εχουν δωρεάν διαφήμιση όλη την ώρα...ακόμα και στο σουπερμαρκετ. 
• Βιοδιασπώμενες τσάντες – Το κάθε κατάστημα και σουπερμάρκετ μπορεί να διαθέσει ένα μικρό ποσό και να αγοράσει βιοδιασπώμενες τσάντες για τους καταναλωτές του. Αυτές θα μπορούν να δωθούν δωρεάν όπως και στο παρελθόν και να χρησιμοποιηθούν και για σκουπίδια. 
• Καροτσάκια – ναι σαν αυτά της λαϊκής. Θέλει να είσαι μεθοδικός στα ψώνια σου και να έχεις πρόγραμμα, ώστε τα βαριά να μπουν κάτω κλπ κλπ κλπ. Αλλά είναι εφικτό. 
• Λεπτές χάρτινες τσάντες – σαν αυτές που χρησιμοποιούν στην Αμερική, αν και προσωπικά τις βρίσκω άβολες ως προς τη χρηση τους μια και γεμίζουν τα χέρια του καταναλωτή άσκοπα. 
• Κούτες – στο Costco στην Αγγλία διαθέτουν σακούλες (χοντρές χάρτινες) ή σου δίνουν δωρεάν χαρτονένια κουτιά από προϊόντα που είχαν και τα έβαλαν στα ράφια. Μπορεί να μην είναι τα πιο βολικά ever αλλά είναι δωρεάν, ειναι διαθέσιμα, και κάνουν τη δουλειά τους. Κάθε σουπερμάρκετ έχει τετοιες κούτες διαθέσιμες από τα προϊόντα που κάνουν στοκ. Ας τα χρησιμοποιήσουν.  
• Κουτιά για τροφική αποσύνθεση (caddy bins / composters) – οι δήμοι της Αγγλίας έδωσαν δωρεάν σε όλα τα νοικοκυριά από 1 τουλάχιστον μικρό κάδο για την απόρριψη ανεπιθύμητων τροφών μαζί με βιοδιασπώμενες σακούλες. Επίσης έβαλαν σε κεντρικά σημεία στους δρόμους κάδους πρόσληψης των σκουπιδιών αυτών. Έτσι γινεται ή αποσύνθεση καλύτερα και είναι πιο εύκολη η χρηση αυτής της κοπριάς ξανά. 

Η εποχή όπου το image να βγείς στους δρόμους με 15 σακούλες από ψώνια πέρασε ανεπιστρεπτί. Και καλά έκανε και μας άφησε χρόνους. Η ανακύκλωση και η προστασία του περιβάλλοντος πρέπει να γίνει μία από τις βασικές συνήθειες κάθε πολίτη αυτού του κόσμου. Ο καθένας μας μπορεί να έχει μια με 2 μικρές πάνινες τσάντες στη τσέπη, τσάντα, και αμάξι του. Για μικρά ψώνια είναι ότι πρέπει, και για τα ψώνια της βδομάδας, οργανώνεσαι καλύτερα και έτσι είσαι πάντα κομπλέ. 

Προσωπικά δεν πιστεύω στην ανακύκλωση μια και η γή θα βρει τρόπο να μας ξεπαστρέψει (εμας τους μικρούς και ανόητους) και να συνεχίσει να υπάρχει ακόμα καλύτερη χωρίς εμάς. Το θέμα είναι ότι εμείς πρέπει να κάνουμε κάτι για να σωθούμε. Ας αρχίσουμε λοιπόν με τα απλά και στα επόμενα χρόνια ας προχωρήσουμε και στα πιο δύσκολα...

Αλλά τι λέω και εγώ...εδώ εργοδότες κατέβαλαν το δώρο Χριστουγέννων στην Ελλάδα και μετά το ζήτησαν πισω...έχουμε θέματα στο Ελλάντα...χρόόνια τωρα. 

  

Τόκυο – Intro

   

Το να ταξιδέψω στην Ιαπωνία για να δω τις ανθισμένες κερασιές (cherry blossoms) ήταν όνειρο ζωής. Αλλά όσο βρισκόμουν στην Ευρώπη το θεωρούσαμε μεγάλο ταξίδι, έστω και αν η χάρη μου είχε ήδη φθάσει Αυστραλία με τη δουλειά. Με το άλλο μου μισό είχαμε φθάσει μαζί ως Ταϋλάνδη και Σιγκαπούρη (Νότια Ασία).

Έτσι με το που μας δώθηκε η ευκαιρία στο τέλος του Απρίλη, η απόφαση πάρθηκε σε λίγα λεπτά.

Σε αυτό το σάϊτ (http://www.jnto.go.jp/sakura/eng/index.php) μπορεί κάποιος να δει το πρόγραμμα της άνθισης των κερασιών και να πλανάρει ανάλογα το ταξίδι του. Το σάϊτ είναι άκρως κατατοπιστικό, καθώς σου δίνει πληροφορίες για το πότε είναι ακόμα τα μπουμπούκια κλειστά, πότε περιμένουν την άνθιση, και το πέρας αυτης με τα άνθη να πεφτουν.

Το φαινόμενο των ανθισμένων κερασιών (ή με άλλα απλά λογάκια ο ερχομός της Άνοιξης) είχε ήδη ξεκινήσει και είμασταν στα τελειώματα της. Γιατί βλέπετε οι κερασιές στην Ιαπωνία ξεκινάνε να ανθίζουν από το Νότο και έχουν κατεύθυνση προς το Βορρά, όπου η Άνοιξη ξεκινάει λίγους μήνες αργότερα. Το όλο φαινόμενο ξεκινά περίπου μέσα Γενάρη, και ολοκληρώνεται μέσα Μάη.

Εμείς στο ταξίδι μας αυτό επισκεφτήκαμε το Τόκυο και το Mount Fuji. Στα επόμενα ποστς θα σας πώ για το που μείναμε, που φάγαμε, και τι είδαμε. Όλα αυτά πάντα με διάθεση να δούμε τα αξιοθέατα, αλλά και να ζήσουμε έστω και λίγο όπως και οι κάτοικοι της πόλης αυτής. Είμαστε πολύ φαν του off-the-beaten-path εμπειριών και πάντα προσπαθούμε να βρούμε μικρές λεπτομέρειες που δεν είναι καταχωρημένες στους τουριστικούς οδηγούς.

Η Ιαπωνία και ειδικότερα το Τόκυο μας απογοήτευσε λίγο. Συγκρίνοντας την πόλη με αυτύς της Νέας Υόρκης, που πραγματικά μας εντυπωσιάσε θετικά, το Τόκυο δεν ήταν όπως το περιμέναμε. Από την άλλη η Ιαπωνία στην επαρχία είναι πανέμορφη. Τοπία μαγικά, χωριουδάκια, σα να έχουν βγεί απο παλία χάϊκου και scroll paintings εποχής Muromachi. Μαγικά. Απλά.

Ένα πολύ μεγάλο μείον για εμάς είναι ότι οι Ιάπωνες δεν μιλάνε σχεδόν καθόλου Αγγλικά. Αυτό οφείλεται κατα κύριο λόγο στο γεγονός ότι ουσιαστικά η Ιαπωνία άνοιξε τις πύλες της στο διεθνή τουρισμό (2.6 εκατομμύρια το 2017) σχετικά προσφατα. Ακόμα και εν έτη 2017 το μεγαλύτερο μέρος του τουρισμού είναι εσωτερικός τουρισμός – Ιάπωνες (1.6 εκατομμύρια). Οπότε δε χρειάζονται να μιλήσουν ιδιαίτερα Αγγλικά. Επίσης η Ιαπωνία είναι αρκετά ακριβή σε σχέση με την Ασία και τους τουριστικούς προορισμούς αυτής.

Ας ξεκινήσουμε όμως την περιήγηση μας, όπως την βιώσαμε εμεις...

Μεταναστεύω, μεταναστεύεις, μεταναστεύει...

Για να ξεκινήσουμε σωστά το κείμενο αυτό να πούμε το εξής: Η μετανάστευση δεν είναι για όλους...το εξωτερικό ΔΕΝ ειναι Ελλάδα!! 

Επειδή όμως απ’οτι φαίνεται δε λέει να το καταλάβει η κούτρα σου θα προσπαθήσουμε μέσα από αυτήν εδώ τη στήλη να σε ενημερώσουμε με το τι ειναι διαφορετικό στην Αλβιώνα μη πάθεις μέγα πολιτισμικό σοκ οταν σκάσεις μύτη – και δεν έχεις και λεφτά να πάρεις το επόμενο πίσω για πατρίδα..

Μέσα από τα κείμενα μου, μια και πλέον ειμαι βετεράνος με πάνω απο 12 χρόνια μόνιμης κατοικίας στο νησί, και Αγγλίδα υπήκοος, θα σου γράφω και θα σου εξηγώ πώς λειτουργεί το σύστημα της χώρας, για να έχεις έναν οδηγό με χρήσιμες πληροφορίες. Προσοχή όμως μια και δεν πρέπει να παρεξηγηθεί με τίποτα ώς τουριστικός οδηγός ή τυφλοσούρτης. Κάθε περίπτωση είναι μοναδική, και κάθε άνθρωπος έχει και διαφορετικό βαθμό δυσκολίας στην προσαρμοστικότητα, και εννοείται την κατανόηση.  Οι πρώτοι μηνες θα είναι δύσκολοι – στο εγγυώμαι. Μέχρι να βρεις τη θέση σου στην νεα κοινωνία, και να τα φέρεις βόλτα σε ένα ξένο περιβάλλον, θα είσαι λίγο στη τσίτα – κατανοητό. 

Ξεκινάμε λοιπόν με μια γενική σύνοψη του αντικείμενου που θα αναλύσουμε στα επόμενα πόστς. 

Χώρα: Μεγάλη Βρετανία ή Ηνωμένο Βασίλειο - Αγγλία για εμάς – Αγγλία, Σκωτία, Βόρεια Ιρλανδία, και Ουαλία για αυτους. Έχει μεγάλη διαφορά για τους ομογενείς, να λες που μένεις ακριβώς, μια και δεν αρέσκονται να περνιούνται για Άγγλοι, αν είναι Ιρλανδοί, Ουαλοί, ή Σκωτσέζοι . Αν τους αποκαλέσεις Βρετανούς κάποιοι δε θα παρεξηγηθούν. Γενικά όμος ο τοπικισμός ειναι αρκετά μεγάλος και σε αυτή τη χώρα. Πώς λέμε Λάρισα – Βόλος...ε κάτι παρόμοιο. 

Γλώσσα: Αγγλικά. Βρετανικά Αγγλικά, που είναι πολύ διαφορετικά απο τα αμερικάνικα που ακούμε στις blockbuster ταινίες. Έχουν πολύ αργκό ή slang ανάλογα με την περιοχή που μένεις. Οι προφορές όπως και σε κάθε άλλη χώρα διαφέρουν αισθητά απο περιοχή σε περιοχή. 

Νόμισμα: Λίρα. Εδώ λέγεται pound ή σε αργκό quid. Έχει κέρματα και χαρτονομίσματα. Τα κέρματα ειναι τα λεγόμενα pence ή απλά ‘p’. Ανάλογα με την περιοχή, και όπως αναφέραμε πριν λέγονται και διαφορετικά, και έχουν και διαφορετική απεικόνιση στα χαρτονομίσματα. Όλα όμως είναι αποδεκτά και δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα να τα χρησιμοποιήσετε, αν και κάποιοι (άσχετοι συνήθως μετανάστες) μπορεί να δυσαρεστηθούν ή να πρέπει να καταλάβουν ότι είναι λίρες αυτά που τους δίνετε, απλά από διαφορετική περιοχή.  

Πληθυσμός: περί τα 60 εκατομμύρια, με όλες τις φυλές του κόσμου να γεννιούνται, να ζουν, να εργάζονται, να ερωτεύονται, και να πεθαίνουν στην χώρα καθημερινά. Πάνω απο 11 εκατομμύρια ζουν στην πρωτεύουσα της Μεγάλης Βρεττανίας το Λονδίνο. Πόλος έλξης για τουρισμό, και εργασία. Κάθε χώρα της Μεγάλης Βρετανίας, έχει και τη δική της πρωτεύουσα. 

Πολίτευμα: Βασιλευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Η κύρια βουλή είναι στην Αγγλία, αλλά και η Ουαλία, και η Σκωτία και η Ιρλανδία, έχουν νομοθετικά σώματα που η κύρια βουλή τους ανέθεσε αρμοδιότητες προς διεκπεραίωση. 

Κλίμα: Βροχερό και κρύο. Αλλά όταν πιάνει η λιακάδα...είναι άλλο πραμα!

Σημαντικές πόλεις: 

(Αγγλία): London, Birmingham (προφέρεται Μπέρμινχαμ), Leeds (προφέρεται Λήντς), Sheffield, Manchester, Liverpool, Bristol, Nottingham, Newcastle, Plymouth (προφέρεται Πλήμουθ), Derby (προφέρεται Ντάρμπυ), Southampton, Great Yarmouth, Cambridge 

(Ουαλία): Cardiff, Newport, Swansea 

(Σκωτία): Edinburgh, Glasgow, Aberdeen (προφέρεται Αμπερντήν), Dundee (προφέρεται Νταντί), Perth, Inverness

(Β.Ιρλανδία): Belfast, Derry. 

Όλες οι ερωτήσεις είναι more than welcome. Δεν υπάρχει κουτή ερώτηση γιατί οι περισσότεροι που επιλέγουν το δρόμο της μετανάστευσης αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι γιατί βρίσκονται σε κατάσταση άγχους, και σε περιόδους στρές το μυαλό δε λειτουργεί πάντα σωστά. 

Πάλι από την αρχή

Πάλι από την αρχή. Ναι. Πολλά τα χρόνια που έχω να γράψω αλλά να, ξύνομαι, δε μπορώ. Το ίντερνετ έχει καταντήσει μια αήδια. Και δε μπορώ να στέκομαι απλά και να κοιτάω να συνεχιζει να παραπέει η όλη κατάσταση. 

Γατάκια, σκυλάκια, βυζάκια, φαγητάκια, ξεκωλάκια, μανούλες, θειούλες, γκομενάκια, μπρατσάκια, αστειάκια, ανούσιες και ανόητες λίστες, και τίποτα το ουσιαστικό προάλλονται καθημερινά απο τα ΜΜΕ και τα social media. Λίγα αυτά που προμοτάρουν την ανθρώπινη φύση και ύπαρξη. Και πολύ αντιγραφή ρε παιδί μου...πολύ αντιγραφή! Τα ίδια και τα ίδια ποστακια, από διάφορα σάϊτς χωρίς αναφορά στο αρχικό, μόνο και μόνο για παραπάνω κλικς. Ο κόσμος παει απο το κακό στο χειρότερο και το μονο που τον ενδιαφέρει ειναι να κανει like στα εφήμερα και τα μικρά. Και γι’αυτό είπα να δώσω λίγο απο τη σοφία μου. Ξανά. Αλλά όχι όπως παλιά. Με τον ίδιο ενθουσιασμό, τον ίδιο σαρκασμό (όταν πρέπει) και την ίδια αγάπη για ένα καλύτερο μέλλον. Σαν άνθρωποι, σαν κοινωνία... Δεν ξέρω τα πάντα, αλλά εχω δει και κάνει πολλά στη ζωη μου, που με κατατάσσουν στην κατηγορία των ανθρώπων που μπορούν να έχουν και άποψη και λόγο. 

Τότε ήμουν νεούδι, δεν πρόσεξα. Τώρα έμαθες θα μου πείς? Ήξερα και τότε, απλά έπαθα. Γιατί και τα έξυπνα πουλιά απο τη μύτη πιάνονται. Και αναλώθηκα σε ποταπές συναναστροφές. Γι’αυτο και υπάρχουν κανόνες πια. Με κύριο και βασικό τα σχόλια κλειστά. Όχι άλλη χολέρα καλυμμένη πίσω από μια οθόνη και ενα πληκτρολόγιο. Όποιος θέλει να επικοινωνήσει υπάρχει τρόπος, αρκεί να υπάρχει θέληση. 

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τι καθόμαστε? 

Με λένε Μαρία. Είμαι 38 χρονών. Έχω ζήσει σε 3 χώρες στον κόσμο πέρα από την Ελλάδα. Τη Σκωτία (incl. Αγγλία), τη Σιγκαπούρη, και τη Μαλαισία. Έχω δουλέψει σε χώρες όπως η Αγγλια/Σκωτία, Νορβηγία, Ολλανδία, Γαλλία, Αυστραλία, Αμερική, Σιγκαπούρη, Ινδονησία και Μαλαισία. Α ναι, και Ελλάδα. Έχω ταξιδέψει σε περισσότερες χώρες, but not enough. Eχω 3 πτυχία πανεπιστημίου, πολλές πιστοποιήσεις, μιλάω 5 γλώσσες, διεθνή καριέρα στο εξωτερικό απο τα μικράτα μου. Έχω πολλά χόμπυ, μιλάμε για πολλά, και τα περισσότερα με διπλώματα και πιστοποιήσεις γιατί μου αρέσει να καταρτίζομαι τεχνικά με ό,τι καταπιάνομαι. Αλλά πάνω από όλα έχω ένα πολύ δυνατό μυαλό, και ήθος με έναν χαρακτήρα που δε το συναντάς εύκολα. Θεωρώ τον εαυτό μου πολίτη του κόσμου απο πολύ μικρή ηλικία. Δεν είμαι μετριόφρων. 

Θα σας διηγηθώ τις εμπειρίες μου, θα σας πώ τις απόψεις μου. This is my life as it has been recorded to-date. 

Μουσική: https://www.youtube.com/watch?v=dBN86y30Ufc Willie Nelson - On The Road Again

Necklace - Koλιέ **Custom Made**

Necklace made from bright color glass beads, and bright color acrylic bicone beads. 

**Custom Made**

Necklace - Koλιέ **Custom Made**

Κολιέ, από χάντρες ρόζ αχάτη σε διαφορα μεγεθη, και ακρυλικές χάντρες. Όλα υποαλλεργικά.

Necklace made with semi precious pink agate beads, bicones and silver plated details

**Custom Made**

Necklace - Koλιέ **Custom Made**

Κολιέ, από χάντρες αχάτη, κοράλι, και επιχρυσωμένες χάντρες με silver plated (επαργυρα) κούμπωμα. Όλα υποαλλεργικά. 

Necklace made with semi precious agate beads, coral and golden and silver plated details.

Ποιές είναι οι αγαπημένες σου ξένες ταινίες; (Giveaway - Διαγωνισμός)

Ποιά είναι άραγε η καλύτερη ταινία όλων των εποχών;

Στο υπεραξιόπιστο IMDB την υψηλότερη βαθμολογία συγκεντρώνει η ταινία «Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ (Shawshank redemption)».

Σύμφωνα με το διάσημο περιοδικό Sight & Sound μετά από 5 δημοσκοπήσεις που έγιναν το 2002 η καλύτερη ταινία όλων των εποχών είναι ο «Πολίτης Κέιν».

Δέκα χρόνια μετά, σε νέα έρευνα από το ίδιο περιοδικό η πρωτιά εκθρονίστηκε από την ταινία "Vertigo".

"Ο Νονός" ψηφίστηκε ως η καλύτερη ταινία όλων των εποχών σύμφωνα με έρευνα του πασίγνωστου περιοδικού Entertainment weekly, ενω σύμφωνα με έρευνα του Harris Interactive βγήκε το κλασσικό αριστούργημα "Όσα παιρνει ο Άνεμος".

Tα περισσότερα βραβεία βέβαια, ο θείος Όσκαρ τα έχει δώσει στον Μπεν Χουρ, στον Άρχοντα των δαχτυλιδιών και στον Τιτανικό.

Τελικά ποιά είναι η καλύτερη ξένη ταινία όλων των εποχών;

Το eyedoll.gr θα επιχειρήσει να δώσει τη δική του εκδοχή μέσα από τη συμμετοχή των αναγνωστών του.

Froghall fans μοναδικοί, φτιάξτε το δικό σας TOP10 των αγαπημένων σας ξένων ταινιών και στείλτε το στο mail: info@eyedoll.gr ή γράψτε εδώ στα σχόλια τις αγαπημένες σας 10 ταινίες με σειρά προτίμησης, μέχρι την Παρασκευή 1 Μαρτίου για να σχηματιστεί το Eyedoll TOP10 των καλύτερων ξένων ταινιών ever.

Όσοι μας γράψετε το TOP10 σας μπαίνετε αυτόματα σε κλήρωση για ένα απίθανο κολιέ Frοghall. Το μόνο που χρειάζεται για να μπείτε στην κλήρωση είναι να κάνετε ένα κλικ εδώ και να κάνετε like στη σελίδα της εταιρείας στο facebook.

Το κολιέ - προσφορά από την εταιρεία Froghall είναι 74cm μακρύ και ειναι φτιαγμένο από strawberry quartz (χαλαζίας) και μαύρες συνθετικές χάντρες.

Επίσης οι λεπτομέρειες και το κούμπωμα είναι απο επιχρυσωμένα (gold plated) υλικά, όλα υποαλλεργικά.

Μη χάνεις στιγμή. Ο διαγωνισμός ξεκινάει τώρα!

 

Earrings - Σκουλαρίκια

Earrings made of glass beads in shades of white/transparent and sapphire. Golden plated details.

Σκουλαρίκια απο γυαλί σε τόνους διάφανους και ζαφειρενιους. Επιχρυσες λεπτομέρειες.

        Full price list and inquiries at froghall.jewelleries@gmail.com

Code: ERG47

Earrings - Σκουλαρίκια

Earrings made of glass beads in shades of white/transparent and emerald. Golden plated details.

Σκουλαρίκια απο γυαλί σε τόνους διάφανους και σμαραγδένιους. Επιχρυσες λεπτομέρειες.

Full price list and inquiries at froghall.jewelleries@gmail.com

Code: ERG46

Necklace - Koλιέ **Custom Made**

Κολιέ 74cm μακρύ, από πέτρες strawberry quartz (χαλαζίας), μαύρες συνθετικές χάντρες, λεπτομέρειες και κούμπωμα από gold plated (επιχρυσωμένα) υλικά. Όλα υποαλλεργικά. 

Necklace made with semi precious strawberry quartz beads, black acrylic beads and semi plated details.

**Custom made**

And the winner is...

The number 330 from froghall's followers list in facebook - Margarita Nikolaou. Congratulations!

Το νούμερο 330 απο τη λιστα αναγνωστων στο φέησμπουκ - η Μαργαρίτα Νικολάου. Συγχαρητηρια!!

The giveaway is this!
Το δωράκι ήταν αυτό!

Necklace - Κολιέ **Custom made**

Catherine needed a navy blue necklace to wear on the weekends. Hence we made a long necklace with blue corals and lapis lazuli semi precious stones beads. In between the lapis lazuli beads you can see also some silver plated beads. **Custom made**

H Catherine ήθελε ένα κολιέ σε χρώματα του μπλε για να το φοράει τα σαββατοκύριακα που επιλέγει τους θαλασσινούς χρωματισμούς για τα ρούχα της. Έτσι δημιούργησα ένα κολιέ σε από μπλέ κοράλι και λάπις λαζούλι ημιπολύτιμες πέτρες. Ενδιάμεσα πρόσθεσα επάργυρες μικρές χάντρες.

Do not forget that this is the last that we run our give-away contest. Like our page in Facebook and get the chance to win a fresh water pearl bracelet made to measure.

Mη ξεχνάτε ότι αυτές είναι οι τελευταίες ημέρες του διαγωνισμού μας. Κάντε Like στη σελίδα μας στο facebook και μπείτε στην κλήρωση για ενα βραχιόλι στις διαστάσεις του χεριού σας φτιαγμένο με πέρλες γλυκού νερού.

Δώρα - Κληρώσεις - Giveaway

Bracelet made of fresh water white pearls. Βραχιόλι με λευκές πέρλες γλυκού νερού.

Κάντε like της σελίδας froghall (κάντε κλικ στο λινκ) στο facebook – μαθετε ολα τα νεα και τα updates για τα καινουρια froghallakia - και μπορει να εισαστε εσεις ο τυχερός/ή που θα κερδίσει το βραχιόλι της φωτογραφίας σε διαστασεις του καρπού σας. Το δεμα θα σταλει παντου στον κοσμο, αρκει να ερχεται ο ταχυδρομος ;-) Η κληρωση θα γινει στις 30.11.2012 ή μολις ξεπερασουμε τους 500 φαν. Τελειο δωρακι λιγο πριν τα Χριστουγεννα :)

Like the froghall fan page in facebook (click on the link), get all the froghall news and updates on the new jewellery, and get the chance to win the bracelet of the photo – made to measure for your own wrist. It will be shipped anywhere in the world that a postman can reach!! Competition ends 30.11.2012 or just after the 500 likes!! Treat yourself just before Christmass!

Share it please! Διαδώστε το σας παρακαλω!!

Earrings - Σκουλαρίκια

Earrings made of shamballa beads (all available shades - blue, baby blue, lilac, pink, green, black red, gold, iridescent) and silver plated hooks.

Code: ERG45

Full price list and inquiries at froghall.jewelleries@gmail.com