Αν ήμουν πρωθυπουργάρα

Διαβάζω διάφορα τελευταία και, να σου πω την αλήθεια, σε ένα πράγμα συμφωνώ απόλυτα:

Ο κόσμος ήταν φυσιολογικός μέχρι το 2019.

Μετά ήρθε ο COVID, η καραντίνα, ο φόβος, η οικονομική πίεση, οι ανατιμήσεις, οι πόλεμοι, οι κρίσεις, τα σκάνδαλα, οι λογαριασμοί που ανεβαίνουν, οι μισθοί που δεν ανεβαίνουν με τον ίδιο ρυθμό και μια καθημερινότητα που πολλές φορές μοιάζει με επεισόδιο από σειρά που κανείς δεν θυμάται να παρήγγειλε.

Και κάπου εκεί, post-COVID, ο κόσμος τα έχει δει όλα.

Οπότε ναι.

Κάποια στιγμή κι εγώ αναρωτήθηκα:

«Τι γίνεται εδώ; Έχει πάθει βλάβη ο κόσμος;»

Όσο όμως το σκέφτομαι, δεν νομίζω ότι ο κόσμος στην Ελλάδα έχει πάθει… βλάβη.

Έχει απηυδήσει.

Έχει φτάσει στα όριά του.

Η ανοχή του έχει χτυπήσει κόκκινο.
Η αντοχή του έχει χτυπήσει κόκκινο.
Η υπομονή του έχει χτυπήσει κόκκινο.
Και το υπόλοιπο του τραπεζικού του λογαριασμού, ας μην το συζητήσουμε καλύτερα.

Γιατί βλέπω καθημερινά κάτι που δεν ταιριάζει καθόλου με την εικόνα ενός λαού που «έχει τρελαθεί».

Βλέπω μικρές πράξεις αλληλεγγύης.

Έναν άνθρωπο να βοηθάει έναν άγνωστο.
Έναν επαγγελματία να κάνει λίγο παραπάνω απ’ αυτό που του αναλογεί.
Κάποιον να αφήνει ένα πιάτο φαγητό.
Κάποιον να μαζεύει χρήματα για έναν άνθρωπο που τα χρειάζεται.
Κάποιον να προσπαθεί να δημιουργήσει κάτι από το μηδέν.
Νέους ανθρώπους που παλεύουν να σταθούν στα πόδια τους.
Γονείς που κάνουν ακροβατικά για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους.
Ανθρώπους που, ενώ δεν έχουν πολλά, συνεχίζουν να δίνουν.

Αυτό δεν μου μοιάζει με κοινωνία που δεν ενδιαφέρεται.

Μου μοιάζει με κοινωνία που θέλει να πάει μπροστά, αλλά έχει κουραστεί να σπρώχνει μόνη της.

Και κάπου εδώ είναι που αρχίζω να σκέφτομαι:

Αν ήμουν πρωθυπουργάρα…

Δεν ξέρω αν θα έλυνα όλα τα προβλήματα.

Μάλλον όχι.

Αλλά θα ήθελα πρώτα να καταλάβω γιατί ένας άνθρωπος που δουλεύει, πληρώνει, προσπαθεί και είναι συνεπής, νιώθει ότι κάθε μήνα βρίσκεται ένα βήμα πιο πίσω.

Γιατί ο πολίτης αισθάνεται ότι πρέπει να παλεύει και με τη ζωή του και με το κράτος και με τις τράπεζες και με το σύστημα και με την ίδια του την καθημερινότητα.

Και το χειρότερο;

Όταν ένας άνθρωπος πιεστεί αρκετά, δεν λειτουργεί πάντα λογικά.

Κάποια στιγμή κάνει ένα…

ΤΣΑΦ.

Και μετά…

όποιον πάρει ο χάρος.

Δεν το δικαιολογώ.

Το προσπαθώ να το καταλάβω.

Γιατί άλλο πράγμα είναι να λες «ο κόσμος τρελάθηκε» και άλλο να αναρωτιέσαι τι έχει προηγηθεί μέχρι να φτάσει κάποιος στο σημείο να κάνει το τσαφ.

Και δεν είναι μόνο η οικονομία.

Είναι η αίσθηση ότι δεν σε ακούει κανείς.

Ότι πρέπει συνεχώς να αποδεικνύεις ότι δικαιούσαι αυτά που ήδη έχεις πληρώσει.

Ότι για να κάνεις το αυτονόητο χρειάζεσαι αιτήσεις, κωδικούς, πλατφόρμες, δικαιολογητικά, ραντεβού, αναμονές και στο τέλος έναν γνωστό που «μήπως ξέρει πώς γίνεται».

Είναι να βλέπεις τους αριθμούς να ανεβαίνουν και την πραγματική σου ζωή να μικραίνει.

Και την ίδια στιγμή να σου λένε:

«Κάνε υπομονή.»

Πόση;

Έχουμε υπόλοιπο ή τελείωσε;

Γιατί έχω την εντύπωση ότι αυτό που προσπαθούν πολλές φορές να καλλιεργήσουν είναι ο φόβος.

Να φοβάσαι μην χάσεις τη δουλειά σου.
Να φοβάσαι μην αρρωστήσεις.
Να φοβάσαι μην δεν τα βγάλεις πέρα.
Να φοβάσαι το αύριο.
Να φοβάσαι τον διπλανό σου.
Να φοβάσαι την αλλαγή.

Κι όμως…

Μέσα σε όλο αυτό, εγώ βλέπω ανθρώπους που συνεχίζουν να προσπαθούν.

Να αγαπήσουν.
Να δημιουργήσουν.
Να κάνουν οικογένεια.
Να ανοίξουν μια επιχείρηση.
Να βοηθήσουν τον διπλανό τους.
Να ξανασηκωθούν μετά από μια αποτυχία.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον απ’ όλα.

Δεν έχουμε έναν λαό που δεν θέλει τίποτα.

Έχουμε έναν λαό που θέλει πολλά.

Θέλει αξιοπρέπεια.
Θέλει δικαιοσύνη.
Θέλει ασφάλεια.
Θέλει να μπορεί να κάνει σχέδια.
Θέλει να δουλεύει και να μπορεί να ζει.
Θέλει να ξέρει ότι αν κάνει το σωστό, δεν θα τιμωρηθεί επειδή έκανε το σωστό.

Και κυρίως θέλει να αισθανθεί ότι δεν είναι μόνος του απέναντι σε όλους.

Οπότε, αν ήμουν πρωθυπουργάρα…

Δεν θα ξεκινούσα με το να πω στον κόσμο να κάνει περισσότερη υπομονή.

Θα ξεκινούσα με το να ρωτήσω:

«Τι σας έχει κάνει να χάσετε την υπομονή σας;»

Και μετά θα άκουγα.

Πραγματικά θα άκουγα.

Γιατί ίσως ο κόσμος δεν χρειάζεται άλλον έναν να του εξηγεί ότι υπερβάλλει.

Ίσως χρειάζεται κάποιον να καταλάβει πόσο πολύ έχει ήδη αντέξει.

Και πριν βιαστούμε να χαρακτηρίσουμε μια κοινωνία «τρελή», «βίαιη», «αδιάφορη» ή «τελειωμένη»…

ας αναρωτηθούμε λίγο:

Μήπως απλώς είναι εξαντλημένη;

Γιατί η διαφορά είναι τεράστια.

Και αν όντως είναι εξαντλημένη, τότε το ζητούμενο δεν είναι να τη φοβίσεις περισσότερο.

Είναι να της δώσεις έναν λόγο να πιστέψει ξανά ότι αξίζει να προσπαθεί.

Περίοδος, αδενόμυωση, IVF

 Όταν όλα είναι νορμάλ η περίοδος έρχεται, και φεύγει...

Όταν έχεις αδενομύωση παρακαλάς να σταματήσει το αίμα μετά τις 30 συνεχόμενες ημέρες...

Όταν προσπαθείς για παιδί μετά τα 40 παρακαλάς να έρθει η περίοδος κάθε μήνα...

Η ιστορία μου με την αδενομύωση (τα συναισθηματα...)

Τα συναισθήματα που σε κατακλύζουν με την αδενομύωση...

Ωραίο θέμα. Και μάλλον μεγάλο.

Γιατί οι ορμόνες χτυπάνε κόκκινο έτσι κι αλλιώς από μόνες τους. Οπότε μια μικρή τρέλα, μια μικρή κατάθλιψη, η οποία εναλλάσσεται με χαρά, αισιοδοξία και την απόλυτη πεποίθηση ότι «όλα θα πάνε τέλεια», είναι λίγο-πολύ μέσα στο πρόγραμμα.

Και φυσικά μπορεί να τα έχεις νιώσει όλα αυτά μέχρι το μεσημέρι.

Και μετά να τα ξαναζήσεις από την αρχή.

Το ξέρουμε άλλωστε από τις ημέρες της περιόδου. Απλώς με την αδενομύωση, κάπως το νιώθεις επί δέκα.

Αλλά σήμερα δεν θα μιλήσουμε τόσο για τις ορμόνες.

Θα μιλήσουμε για τα υπόλοιπα.

Για αυτά που συμβαίνουν μέσα στο κεφάλι σου όταν το σώμα σου αποφασίζει να γίνει ένας απρόβλεπτος συγκάτοικος που δεν πληρώνει ούτε νοίκι.

«Γιατί σε μένα;»

Είναι ίσως η πρώτη ερώτηση.

Γιατί σε μένα;

Και αμέσως μετά:

Τι έκανα λάθος;

Έφαγα κάτι που δεν έπρεπε;

Δεν πρόσεξα αρκετά;

Πήρα μήπως ένα Depon παραπάνω όταν πονούσα και κατέστρεψα την υγεία μου;

Μήπως έκανα κάτι όλα αυτά τα χρόνια και τώρα το πληρώνω;

Το μυαλό ψάχνει απεγνωσμένα μια εξήγηση.

Γιατί όταν κάτι συμβαίνει στο σώμα σου και δεν καταλαβαίνεις γιατί, είναι πολύ πιο εύκολο να πιστέψεις ότι εσύ έκανες κάτι λάθος, παρά να αποδεχτείς ότι μερικές φορές το σώμα απλώς... κάνει τα δικά του.

Και μετά έρχονται τα υπαρξιακά.

Χάνω όλα μου τα αυγά;

Θα μείνω ποτέ έγκυος;

Μήπως ο χρόνος τελειώνει;

Μήπως έχω ήδη αργήσει;

Και κάπου εδώ η αδενομύωση σταματά να είναι απλώς ένα γυναικολογικό πρόβλημα.

Γίνεται φόβος για το μέλλον.

Γιατί άλλο είναι να πονάς σήμερα.

Και άλλο να φοβάσαι ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα μπορεί να σου στερήσει κάτι που θέλεις αύριο.

Και τότε αρχίζεις να μετράς.

Μετράς εξετάσεις.

Μετράς κύκλους.

Μετράς ωοθυλάκια.

Μετράς ορμόνες.

Μετράς χρόνια.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, συνειδητοποιείς ότι έχεις αρχίσει να μετράς και τα αυγά σου.

Και πόσα μου έμειναν;

Είναι από αυτές τις ερωτήσεις που μπορεί να σου γυρίσουν το στομάχι.

Και το χειρότερο;

Δεν υπάρχει μια απλή απάντηση που να μπορείς να πάρεις, να τη γράψεις σε ένα χαρτί και να πεις «ωραία, έχω τόσα, άρα είμαι εντάξει».

Η γονιμότητα δεν λειτουργεί σαν το ντεπόζιτο του αυτοκινήτου.

Κι όμως, μέσα στο άγχος σου, έτσι ακριβώς αισθάνεσαι.

Σαν να βλέπεις τη βελόνα να κατεβαίνει. Και να αναρωτιέσαι πότε θα φτάσει στο Ε.

«Πόσες σερβιέτες είναι αρκετές;»

Και τώρα πάμε στα πραγματικά σημαντικά ερωτήματα της ζωής.

Πόσες σερβιέτες είναι αρκετές για μία μέρα;

Μία;

Δύο;

Πέντε;

Δέκα;

Όλα τα μεγέθη εννοείται.

Κανονικές.

Maxi.

Night.

Super night.

«Βάλε μία που να φτάνει από τον αφαλό μέχρι τον αυχένα, δεν με νοιάζει πλέον.»

Κάποια στιγμή η τσάντα σου δεν είναι γυναικεία τσάντα.

Είναι κινητό φαρμακείο και αποθήκη ειδών υγιεινής.

Έχεις σερβιέτες στην τσάντα.

Σερβιέτες στο αυτοκίνητο.

Σερβιέτες στη δουλειά.

Σερβιέτες σε ένα συρτάρι που έχεις ξεχάσει ότι υπάρχει.

Και κάπου στο σπίτι υπάρχει ένα απόθεμα που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει ένα μικρό χωριό σε περίπτωση φυσικής καταστροφής. Και παρ' όλα αυτά, όταν βγαίνεις από το σπίτι σκέφτεσαι:

«Λες να πάρω άλλη μία;»

Φυσικά και θα πάρεις. Γιατί ξέρεις. Δεν εμπιστεύεσαι πλέον τίποτα.

Ούτε τη σερβιέτα.

Ούτε τη μήτρα.

Ούτε την πρόβλεψη της εφαρμογής που σου λέει ότι «η περίοδός σου αναμένεται σε 4 ημέρες».

Χα! Η εφαρμογή δεν ξέρει με ποια έχει μπλέξει.

Ο φόβος της διαρροής

Πώς μπορείς να εξηγήσεις σε έναν εργοδότη ότι μετά από τρεις ώρες meeting, κλεισμένη σε ένα δωμάτιο με air condition, δεν είσαι απλώς «λίγο αδιάθετη»;

Ότι πονάς τόσο πολύ που θέλεις να γεννήσεις την ίδια σου τη μήτρα, μπας και αποφασίσει επιτέλους να σταματήσει;

Και πώς εξηγείς ότι την ώρα που όλοι συζητούν budgets, deadlines και στόχους, εσύ μέσα στο κεφάλι σου έχεις μία και μοναδική σκέψη:

«Έχω διαρροή;»

Γιατί αυτό είναι ένα από τα χειρότερα.

Η διαρκής αγωνία.

Έχεις σηκωθεί.

Έχεις καθίσει.

Έχεις περπατήσει.

Έχεις βήξει.

Έχεις φτερνιστεί.

Και κάθε φορά το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι:

«Ωχ. Έτρεξε;»

Και κάπου εκεί σταματάς να φοράς τα ωραία σου ρούχα.

Γιατί τι νόημα έχει;

Το ωραίο παντελόνι μπορεί να γίνει κατακόκκινο.

Το αγαπημένο σου φόρεμα μπορεί να καταστραφεί.

Το εσώρουχο είναι πλέον αναλώσιμο υλικό.

Και η λευκή καρέκλα στο meeting room;

Ο απόλυτος εχθρός.

Και ας μη γελιόμαστε.

Με τόσο αίμα, διαρροή κάποια στιγμή θα υπάρξει.

Μην κάνεις ποτέ το λάθος να πιστέψεις ότι «σήμερα όλα θα πάνε ομαλά».

Δεν θα πάνε.

Το σώμα σου έχει διαφορετικό πρόγραμμα.

Και μετά υπάρχει το Google.

Αχ, το Google.

Γιατί φυσικά, όταν έχεις ένα σύμπτωμα που δεν καταλαβαίνεις, δεν παίρνεις απλώς ένα τηλέφωνο στον γιατρό.

Όχι.

Κάνεις search. Και μέσα σε πέντε λεπτά έχεις:

καρκίνο, σπάνια αυτοάνοση πάθηση, κάποιο εξαιρετικά δυσεύρετο σύνδρομο που έχουν άλλοι 14 άνθρωποι στον πλανήτη, και πιθανότατα σου μένουν περίπου τρεις μέρες ζωής.

Και τι κρίμα.

Τόσο νέα.

Η ζωή μπροστά σου. Ταξίδια που δεν θα κάνεις. Μέρη που δεν θα δεις. Πράγματα που δεν θα προλάβεις.

Και εσύ, με το κινητό στο χέρι, ξαπλωμένη στο κρεβάτι, έχεις ήδη οργανώσει νοητά την κηδεία σου.

Χα! Γιατί κάπως έτσι λειτουργεί το άγχος.

Δεν χρειάζεται να έχεις πραγματική πληροφορία για να φοβηθείς.

Χρειάζεται μόνο ένα σύμπτωμα και πρόσβαση στο Google.

Η απώλεια ελέγχου

Και ίσως αυτό είναι το πιο δύσκολο απ' όλα.

Η αδενομύωση σου παίρνει κάτι που θεωρούσες δεδομένο:

την εμπιστοσύνη στο σώμα σου.

Παλιά ήξερες.

Ήξερες πότε θα έρθει η περίοδος. Ήξερες πόσο θα κρατήσει. Ήξερες πώς θα νιώθεις.

Ήξερες ότι αν οργανώσεις τη ζωή σου σωστά, όλα θα πάνε περίπου όπως τα υπολόγισες.

Τώρα δεν ξέρεις.

Δεν ξέρεις αν θα πονέσεις. Δεν ξέρεις αν θα αιμορραγήσεις.

Δεν ξέρεις αν θα χρειαστεί να φύγεις από μια συνάντηση.

Δεν ξέρεις αν θα μπορέσεις να κοιμηθείς. Δεν ξέρεις αν αύριο θα είσαι καλά.

Και για έναν άνθρωπο που αγαπάει τον έλεγχο... αυτό είναι βασανιστήριο.

Γιατί δεν πολεμάς μόνο τον πόνο. Πολεμάς την αβεβαιότητα.

Πολεμάς τον φόβο ότι το σώμα σου μπορεί να σε «προδώσει» οποιαδήποτε στιγμή.

Και κάπου ανάμεσα στον πόνο, στο αίμα, στις εξετάσεις, στους γιατρούς, στις σερβιέτες, στο Google και στα «ίσως», αρχίζεις να κουράζεσαι.

Όχι μόνο σωματικά.

Ψυχικά.

Και αυτή η πλευρά της αδενομύωσης είναι που πολλές φορές δεν φαίνεται πουθενά.

Δεν φαίνεται στην εξέταση. Δεν φαίνεται στο meeting. Δεν φαίνεται στη φωτογραφία σου. Δεν φαίνεται όταν λες «είμαι μια χαρά».

Αλλά υπάρχει. Και είναι πραγματική.

Γι' αυτό, αν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να πω σε μια γυναίκα που βρίσκεται τώρα εκεί που βρέθηκα κι εγώ κάποτε, είναι αυτό:

Δεν είσαι υπερβολική.

Δεν είσαι «τρελή». Δεν είσαι αδύναμη. Και δεν φταις εσύ.

Το σώμα σου περνάει κάτι δύσκολο και εσύ προσπαθείς απλώς να συνεχίσεις τη ζωή σου μέσα σε αυτό.

Και μερικές μέρες, αυτό από μόνο του είναι αρκετό.

Τις άλλες μέρες;

Βάζουμε μια σερβιέτα στην τσάντα, μία δεύτερη στην τσέπη, μία τρίτη «γιατί ποτέ δεν ξέρεις»...

και συνεχίζουμε. Γιατί, τελικά, αυτό κάνουμε.

Συνεχίζουμε...

Αδενόμυωση (η αρχή)

Εναλλακτικός τίτλος - Όταν η περίοδος αποφάσισε να μου καταστρέψει τη ζωή...

Ήμουν από τις τυχερές γυναίκες. Η περίοδός μου ήρθε στην κατάλληλη ηλικία – ούτε νωρίς ούτε αργά. Ο κύκλος μου ήταν σταθερός σαν ελβετικό ρολόι, η διάρκειά της προβλέψιμη και η ροή της πάντα η ίδια.

Για ένα control freak σαν κι εμένα, αυτό ήταν ένας μικρός παράδεισος. Ήξερα ακριβώς πότε θα έρθει, μπορούσα να προγραμματίσω διακοπές, δουλειές και εξόδους. Από τότε ακόμα που οι σερβιέτες δεν είχαν φτερά και είχαν πάχος... περίπου δέκα εκατοστά, κάνοντας κάθε κίνηση να μοιάζει άβολη και καθόλου κομψή.

Και μετά έγινα 39.

Εκείνη τη χρονιά βρέθηκα αντιμέτωπη με μια περίοδο ακραίου στρες. Και πριν βιαστεί κάποιος να πει το κλασικό «ε, τώρα όλα τα βαφτίζουμε άγχος», να ξεκαθαρίσω κάτι. Ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικά όρια. Εγώ, δυστυχώς, εκείνη την περίοδο τα ξεπέρασα με διαφορά. Επαγγελματικά και προσωπικά είχαν συμβεί τόσα πολλά, που πραγματικά ένιωθα ότι το σώμα μου κάποια στιγμή θα πατούσε το κουμπί της βλάβης.

Και το πάτησε.

Εκεί που όλα λειτουργούσαν σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι φτιαγμένο στις ελβετικές Άλπεις... ξαφνικά έγινε το απόλυτο χάος.

Η περίοδος δεν έλεγε να τελειώσει. Αίμα παντού. Και όταν λέω παντού, εννοώ ποσότητες που ακόμα και ο Dexter θα δυσκολευόταν να καθαρίσει.

Αυτό δεν ήταν περίοδος. Ήταν αιμορραγία.

Απλώς τότε δεν το ήξερα.

Τα συμπτώματα ήταν τρομακτικά:

• Βαριά αιμορραγία, σε σημείο να αλλάζω βραδινές σερβιέτες κάθε δύο ώρες και να έχουν ποτίσει ολόκληρες.
• Αιμορραγία που κρατούσε πάνω από 90 ημέρες. Όχι πάντα με την ίδια ένταση, αλλά χωρίς να σταματά πραγματικά.
• Φάρμακα για να κοπεί προσωρινά... μόνο και μόνο για να ξεκινήσει ξανά λίγες ημέρες αργότερα.

Ξαφνικά δεν μπορούσα να ζήσω φυσιολογικά.

Δεν μπορούσα να βγω χωρίς άγχος.

Δεν μπορούσα να κοιμηθώ.

Δεν μπορούσα να κάνω ένα μπάνιο στη θάλασσα όταν οι θερμοκρασίες έπιαναν 40αρια.

Δεν μπορούσα να πάω άνετα στη δουλειά ή σε ένα επαγγελματικό ραντεβού χωρίς να σκέφτομαι διαρκώς αν θα γεμίσω αίματα.

Και ημέρες που ο πόνος ήταν ανυπόφορος...

Ήταν ένα καινούργιο άγχος που ήρθε να προστεθεί σε όλα τα υπόλοιπα που ήδη κουβαλούσα.

Οι πρώτοι γιατροί στη χώρα όπου ζούσα τότε απέδωσαν το πρόβλημα σε πιθανή αποβολή.

«Άφησέ το λίγο», μου έλεγαν. «Ίσως καθαρίζει ο οργανισμός.»

Όταν όμως οι εβδομάδες έγιναν μήνες, κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά και άλλαξα γιατρούς.

Μετά από αμέτρητες εξετάσεις, η απάντηση που έπαιρνα ήταν:

«Ίσως φαίνονται κάποια σημάδια αδενομύωσης.»

Ίσως.

Αυτό το «ίσσως» ήταν ό,τι πιο εκνευριστικό μπορούσε να ακούσει ένας άνθρωπος που αιμορραγούσε επί μήνες.

Και κάπου εκεί άρχισα να συνειδητοποιώ κάτι που δυστυχώς ισχύει για πάρα πολλές γυναικολογικές παθήσεις.

Η αδενομύωση, όπως και πολλές άλλες γυναικολογικές παθήσεις, παραμένει μια κατάσταση που συχνά υποδιαγιγνώσκεται ή διαγιγνώσκεται με μεγάλη καθυστέρηση. Ακόμα και σήμερα υπάρχουν πολλά που δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα και πολλές γυναίκες περνούν χρόνια μέχρι να πάρουν μια ξεκάθαρη απάντηση.

Γι' αυτό αποφάσισα να γράψω τη δική μου εμπειρία.

Όχι γιατί είμαι γιατρός.

Αλλά γιατί είμαι μία γυναίκα που πέρασε όλο αυτό και ξέρει πόσο μοναχική μπορεί να αισθάνεται κάποια όταν ψάχνει απαντήσεις και βρίσκει μόνο άλλα μεγάλα «ίσως».

Όσα θα γράψω είναι προσωπικά βιώματα, συμπτώματα, εξετάσεις, θεραπείες και ό,τι έμαθα στην πορεία.

Και αν έστω μία γυναίκα, μέσα στον πανικό και την αβεβαιότητά της, πέσει πάνω σε αυτά τα άρθρα και νιώσει ότι δεν είναι μόνη... τότε άξιζε να τα γράψω.

Δυό γονείς

Δυό γονείς που κάνανε παιδιά να τους υπηρετούν.

Δυό γονείς που δεν θέλουν να πεθάνουν.  

Δυό γονείς που συμπεριφέρονται χειρότερα και απο μικρά παιδιά εν γνώση τους.

Δυό γονείς χωρίς τη βασική παιδεία και το παραμικρό ενδιαφέρον για τα παιδιά τους, παρά μόνο τη δική τους επιβίωση. 

Δυό γονείς που μόνο παράπονα έχουν από τα παιδιά τους και ποτέ έναν καλό λόγο. 

Δυό γονείς που κάνανε επιχείρηση, το τρίτο τους παιδί, και του συμπεριφέρονται καλύτερα απο τα φυσικά τους. 

Δυό γονείς που δεν επέτρεψαν στα παιδιά τους μια φυσιολογική παιδική ζωή. Έπρεπε να πας δρομολόγια και να μην βγείς να παίξεις ή για καφέ μετέπειτα με τους φίλους σου - αλλά να πάς για δουλειά.

Δυό γονείς που θέλουν δυο εργάτες τώρα που μεγάλωσαν και τους βρίσκουν στο πρόσωπο των παιδιών τους. 

Δυό γονείς που "έδωσαν" την επιχείρηση αλλά ακόμα κάνουν τα αφεντικά εις βάρος των παιδιών τους και της επιχείρησης. 

Δυό γονείς που θέλουν να ελέγχουν τι ώρα θα κοιμηθούν τα νεαρά αλλά ενήλικα ζευγάρια, αν και πότε θα κάνουν παιδί, πότε θα πάνε διακοπές, τι θα φάνε, πώς θα διακοσμήσουν το σπίτι τους, πώς και με ποιόν θα μιλήσουν, από που θα πιουν καφέ, πώς θα ξοδέψουν τα χρήματα τους και ούτω καθεξής.

Ένα γονιός που εκβιάζει τους μεσήλικες γιούς του, θρέφοντας την ανασφάλεια τους για αποτυχία, για να μπορέσει να έχει τον "παιδότοπο" του, κάνοντας tantrums όταν δεν γίνεται το δικό του. 

Ένας γονιός που δουλεύει γιατι φοβάται τον άλλο γονιό, και έχει τόσες ανασφάλειες για τον ίδιο της τον εαυτό αλλά το βγάζει με σνομπισμό, εγωισμό και τίγκα κουτσομπολιό.  

Δυό γονείς που δεν θέλουν να ακούσουν, παρά μόνο να μιλήσουν. Που ποτέ δεν άκουσαν, παρά μόνο μιλούσαν - 70 χρόνια τώρα. 

Δυό γονείς που δεν μίλησαν ποτέ μεταξύ τους σαν ζευγάρι, δεν βγάλανε συνήθειες μαζί για να δυναμώσει η σχέση τους, και που σίγουρα ο ένας εκ των δύο θέλει να περνάει το λιγότερο δυνατό χρόνο με τον άλλο, μόνο για την κάλυψη των βασικών του αναγκών (φαγητό, καθαρά ρούχα και σπίτι). 

Δυό γονείς που θέλουν τον μικρότερο να τους γηροκόμησει γιατί έκανε το λάθος να μείνει δίπλα. 

Δυό γονείς που τα παιδιά τους, τους λένε ψέμματα αναγκαστικά για να πάρουν αέρα και να έχουν ψυχική ηρεμία, και τα ίδια τους κοροϊδευουν πίσω από την πλάτη τους. 

Μαζί, Δυό κακοί και τοξικοί γονείς...

Είναι μικρή η κοινωνία εδώ…

2006 – σχεδόν 20 χρόνια πίσω θα μου πεις και στο γάμο της κολλητής μου έχουν καλέσει εννοείται όλο το χωριό. Ο γάμος έχει γίνει στο μόνο υπερλούξ ξενοδοχείο τότε του νησιού και έχει πέσει χρήμα…και κόπος…και προσπάθεια μεγάλη να πάνε όλα τέλεια, όχι απλά καλά. Αλλά όχι! τα λοκάλιαδεν μπορούν να ευχαριστηθούν. Γιατί? Γιατί το ξενοδοχείο δεν ρώτησε και έφτιαξε τον χώρο της πισίνας και τον περιβάλλοντα αυτού σε σχήμα Γ…και έτσι κάποιοι (ξέρεις αυτοί που είναι «υποχρεώσεις») έπρεπε να καθίσουν σε σημείο που δεν φαινόνταν καλά η πίστα ώστε να πάρουν από πρώτο χέρι την πληροφορία για τον αυριανό καφέ και το κουτσομπολιό στα σοκάκια του μικρού παραδοσιακού χωριού. Πανικούλης… τα σχόλια έδωσαν και πήραν για τα πάντα..μέχρι και αν έχει αδυνατίσει η φιλενάδα μου πολύ και της πέφτει η φούστα από το νυφικό, το οποίο δεν είδαν εννοείται ότι εγώ πάτησα και τις 2 φόρες πάνω στον χορό.

Τότε ήμουν πολύ χαρούμενη, και μικρή, που δεν είχα να κάνω με κακής ποιότητας χωριάτες γιατί είχα φύγει από αυτό που λέμε κωλο-Ελλάδα.

Fast forward 2026 και πλέον επίσημα πάλι κάτοικος Ελλάδας, και η επαρχία 20 χρόνια τώρα, είναι στα ίδια, αν και θα έλεγα μπορεί και χειρότερα. Η μάστιγα του κουτσομπολιού, ένα δημογραφικό κοινό άνω των 65 που φοβάται να πεθάνει το ίδιο έχοντας ζήσει μια καταπιεσμένη ζωή που δεν επιθυμούσαν και που ποτέ μάλλον δεν ονειρεύονταν, αλλά και που ποτέ δεν μπήκαν σε κανένα κόπο να αλλάξουν ή έστω να αμφισβητήσουν. Ο σκοπός ήταν να κάνουν μια επιχείρηση, οικογένεια και παιδιά για να τα βοηθούν (τα γνωστά δωρεάν εργατικά χέρια).  Και τώρα ο φόβος ο πιο ανθρώπινος, αυτός του πόνου και του τέλους, μετουσιώνεται σε κτητική και δυναστική παρουσία προς τα μεσήλικα παιδιά που επίσης περνάνε μια λίγο πιο light εκδοχή της ίδιας μοίρας για αυτούς και τις οικογένειες τους.

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιων ταχυτήτων και δυνατοτήτων. Είμαι μεγάλη υποστηρίκτρια αυτού και ναι ο καπιταλισμός, η παγκοσμιοποίηση κλπ. εννοείται και έπαιξαν λάθος ρόλο να κάνουν τις πιο μικρές «ταχύτητες» να νομίζουν ότι μπορούν να κατακτήσουν αυτό που έχει το 2% ή και λιγότερο ποσοστό παγκοσμίως. Γρανάζια είναι και πρέπει να λαδώνονται για να γυρνάνε…

Αλλά δεν πρέπει με τίποτα να ξεχνάμε ότι δεν μπορούν και πλέον είμαι πεπεισμένη ότι και δεν θέλουν, να αλλάξει η κατάσταση. Φάε σαπίλα σουβλάκια, και κρύα σάντουιτς με πατάτες ωμές, και αγόρασε ακριβά βενζίνη, και πιες νεροζουμι καφέ, και πήγαινε πάρε το δέμα που πλήρωσες να σου παραδοθεί, και αγόρασε τα φάρμακα από την μεγαλύτερη πόλη γιατί τα 5 φαρμακεία στην περιοχή τα ξύνουν και δεν έχουν στόκ, και μάθε τις φήμες για τον αυτούς που ίσως κάνει παράνομες πράξεις και κυκλοφορεί αναμεσά στο πλήθος, και τον κύριο που ξυλοφορτώνει τη γυναίκα του και τον άλλο που την απατάει, και γενικά ζήσε σε μια βοή και έναν «θόρυβο» γιατί πολύ απλά όλοι θέλουν τα λεφτά αλλά μην πεις τίποτα στα ίδια τα άτομα αυτά. Μην κάνεις καμία εποικοδομητική κρητική στο ίδιο το άτομο. Να τα λές από πίσω, να τα έχουν όλοι τούμπανο και κρυφό καμάρι μαζί, αλλά όχι να μην χρησιμοποιηθεί τίποτα για να αλλάξει το άτομο, η επιχείρηση, η μικρή αυτή κοινωνία προς το καλύτερο. Γιατί την αλλαγή την μιλάμε πολύ, αλλά μόνο οι πολύ λίγοι (αυτό το 2% που λέγαμε) είναι ικανοί και άξιοι αυτής. Και γιατί ακριβώς επειδή δεν μπορούν καταλήγουν στην «φράση…σσσς είναι μικρή η κοινωνία εδώ…και μπορεί να επιφέρει ¨επιπτώσεις¨…» - γιατί όλοι αυτοί προτιμούν το bullying από το να αναπτυχθούν σε προσωπικό και επιχειρησιακό επίπεδο.  

Λόγια λόγια λόγια ,λόγια ψεύτικα που λέει και το αγαπημένο τραγούδι. Και κρίμα δλδ γιατί εγώ μετα αναρωτιέμαι, οι αμάν τι βγαίνουν και λένε και ποια αυτιά προσπαθούν να κάνουν να ακούσουν όταν το «κερί της παρλαπίπας» έχει βουλώσει για τα καλά τα αυτιά όλων αυτών.

Πόση σαπίλα Θεέ μου σε αυτή τη χώρα…