Εναλλακτικός τίτλος - Όταν η περίοδος αποφάσισε να μου καταστρέψει τη
ζωή...
Ήμουν από τις τυχερές γυναίκες. Η περίοδός μου ήρθε στην κατάλληλη ηλικία –
ούτε νωρίς ούτε αργά. Ο κύκλος μου ήταν σταθερός σαν ελβετικό ρολόι, η διάρκειά
της προβλέψιμη και η ροή της πάντα η ίδια.
Για ένα control freak σαν κι εμένα, αυτό ήταν ένας μικρός
παράδεισος. Ήξερα ακριβώς πότε θα έρθει, μπορούσα να προγραμματίσω διακοπές,
δουλειές και εξόδους. Από τότε ακόμα που οι σερβιέτες δεν είχαν φτερά και είχαν
πάχος... περίπου δέκα εκατοστά, κάνοντας κάθε κίνηση να μοιάζει άβολη και
καθόλου κομψή.
Και μετά έγινα 39.
Εκείνη τη χρονιά βρέθηκα αντιμέτωπη με μια περίοδο ακραίου στρες. Και πριν
βιαστεί κάποιος να πει το κλασικό «ε, τώρα όλα τα βαφτίζουμε άγχος», να
ξεκαθαρίσω κάτι. Ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικά όρια. Εγώ, δυστυχώς, εκείνη
την περίοδο τα ξεπέρασα με διαφορά. Επαγγελματικά και προσωπικά είχαν συμβεί
τόσα πολλά, που πραγματικά ένιωθα ότι το σώμα μου κάποια στιγμή θα πατούσε το
κουμπί της βλάβης.
Και το πάτησε.
Εκεί που όλα λειτουργούσαν σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι φτιαγμένο στις
ελβετικές Άλπεις... ξαφνικά έγινε το απόλυτο χάος.
Η περίοδος δεν έλεγε να τελειώσει. Αίμα παντού. Και όταν λέω παντού, εννοώ
ποσότητες που ακόμα και ο Dexter θα δυσκολευόταν να καθαρίσει.
Αυτό δεν ήταν περίοδος. Ήταν αιμορραγία.
Απλώς τότε δεν το ήξερα.
Τα συμπτώματα ήταν τρομακτικά:
- Βαριά
αιμορραγία, σε σημείο να αλλάζω βραδινές σερβιέτες κάθε δύο ώρες και να
έχουν ποτίσει ολόκληρες.
- Αιμορραγία
που κρατούσε πάνω από 90 ημέρες. Όχι πάντα με την ίδια ένταση, αλλά χωρίς
να σταματά πραγματικά.
- Φάρμακα
για να κοπεί προσωρινά... μόνο και μόνο για να ξεκινήσει ξανά λίγες ημέρες
αργότερα.
Ξαφνικά δεν μπορούσα να ζήσω φυσιολογικά.
Δεν μπορούσα να βγω χωρίς άγχος.
Δεν μπορούσα να κοιμηθώ.
Δεν μπορούσα να κάνω ένα μπάνιο στη θάλασσα όταν οι θερμοκρασίες έπιαναν 40αρια.
Δεν μπορούσα να πάω άνετα στη δουλειά ή σε ένα επαγγελματικό ραντεβού χωρίς
να σκέφτομαι διαρκώς αν θα γεμίσω αίματα.
Και ημέρες που ο πόνος ήταν ανυπόφορος...
Ήταν ένα καινούργιο άγχος που ήρθε να προστεθεί σε όλα τα υπόλοιπα που ήδη
κουβαλούσα.
Οι πρώτοι γιατροί στη χώρα όπου ζούσα τότε απέδωσαν το πρόβλημα σε πιθανή
αποβολή.
«Άφησέ το λίγο», μου έλεγαν. «Ίσως καθαρίζει ο οργανισμός.»
Όταν όμως οι εβδομάδες έγιναν μήνες, κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καθόλου
καλά και άλλαξα γιατρούς.
Μετά από αμέτρητες εξετάσεις, η απάντηση που έπαιρνα ήταν:
«Ίσως φαίνονται κάποια σημάδια αδενομύωσης.»
Ίσως.
Αυτό το «ίσσως» ήταν ό,τι πιο εκνευριστικό μπορούσε να ακούσει ένας
άνθρωπος που αιμορραγούσε επί μήνες.
Και κάπου εκεί άρχισα να συνειδητοποιώ κάτι που δυστυχώς ισχύει για πάρα
πολλές γυναικολογικές παθήσεις.
Η αδενομύωση, όπως και πολλές άλλες γυναικολογικές παθήσεις, παραμένει μια
κατάσταση που συχνά υποδιαγιγνώσκεται ή διαγιγνώσκεται με μεγάλη καθυστέρηση.
Ακόμα και σήμερα υπάρχουν πολλά που δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα και πολλές
γυναίκες περνούν χρόνια μέχρι να πάρουν μια ξεκάθαρη απάντηση.
Γι' αυτό αποφάσισα να γράψω τη δική μου εμπειρία.
Όχι γιατί είμαι γιατρός.
Αλλά γιατί είμαι μία γυναίκα που πέρασε όλο αυτό και ξέρει πόσο μοναχική
μπορεί να αισθάνεται κάποια όταν ψάχνει απαντήσεις και βρίσκει μόνο άλλα μεγάλα
«ίσως».
Όσα θα γράψω είναι προσωπικά βιώματα, συμπτώματα, εξετάσεις, θεραπείες και
ό,τι έμαθα στην πορεία.
Και αν έστω μία γυναίκα, μέσα στον πανικό και την αβεβαιότητά της, πέσει πάνω σε αυτά τα άρθρα και νιώσει ότι δεν είναι μόνη... τότε άξιζε να τα γράψω.
