Τα συναισθήματα που σε κατακλύζουν με την αδενομύωση...
Ωραίο θέμα. Και μάλλον μεγάλο.
Γιατί οι ορμόνες χτυπάνε κόκκινο έτσι κι αλλιώς από μόνες τους. Οπότε μια μικρή τρέλα, μια μικρή κατάθλιψη, η οποία εναλλάσσεται με χαρά, αισιοδοξία και την απόλυτη πεποίθηση ότι «όλα θα πάνε τέλεια», είναι λίγο-πολύ μέσα στο πρόγραμμα.
Και φυσικά μπορεί να τα έχεις νιώσει όλα αυτά μέχρι το μεσημέρι.
Και μετά να τα ξαναζήσεις από την αρχή.
Το ξέρουμε άλλωστε από τις ημέρες της περιόδου. Απλώς με την αδενομύωση, κάπως το νιώθεις επί δέκα.
Αλλά σήμερα δεν θα μιλήσουμε τόσο για τις ορμόνες.
Θα μιλήσουμε για τα υπόλοιπα.
Για αυτά που συμβαίνουν μέσα στο κεφάλι σου όταν το σώμα σου αποφασίζει να γίνει ένας απρόβλεπτος συγκάτοικος που δεν πληρώνει ούτε νοίκι.
«Γιατί σε μένα;»
Είναι ίσως η πρώτη ερώτηση.
Γιατί σε μένα;
Και αμέσως μετά:
Τι έκανα λάθος;
Έφαγα κάτι που δεν έπρεπε;
Δεν πρόσεξα αρκετά;
Πήρα μήπως ένα Depon παραπάνω όταν πονούσα και κατέστρεψα την υγεία μου;
Μήπως έκανα κάτι όλα αυτά τα χρόνια και τώρα το πληρώνω;
Το μυαλό ψάχνει απεγνωσμένα μια εξήγηση.
Γιατί όταν κάτι συμβαίνει στο σώμα σου και δεν καταλαβαίνεις γιατί, είναι πολύ πιο εύκολο να πιστέψεις ότι εσύ έκανες κάτι λάθος, παρά να αποδεχτείς ότι μερικές φορές το σώμα απλώς... κάνει τα δικά του.
Και μετά έρχονται τα υπαρξιακά.
Χάνω όλα μου τα αυγά;
Θα μείνω ποτέ έγκυος;
Μήπως ο χρόνος τελειώνει;
Μήπως έχω ήδη αργήσει;
Και κάπου εδώ η αδενομύωση σταματά να είναι απλώς ένα γυναικολογικό πρόβλημα.
Γίνεται φόβος για το μέλλον.
Γιατί άλλο είναι να πονάς σήμερα.
Και άλλο να φοβάσαι ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα μπορεί να σου στερήσει κάτι που θέλεις αύριο.
Και τότε αρχίζεις να μετράς.
Μετράς εξετάσεις.
Μετράς κύκλους.
Μετράς ωοθυλάκια.
Μετράς ορμόνες.
Μετράς χρόνια.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, συνειδητοποιείς ότι έχεις αρχίσει να μετράς και τα αυγά σου.
Και πόσα μου έμειναν;
Είναι από αυτές τις ερωτήσεις που μπορεί να σου γυρίσουν το στομάχι.
Και το χειρότερο;
Δεν υπάρχει μια απλή απάντηση που να μπορείς να πάρεις, να τη γράψεις σε ένα χαρτί και να πεις «ωραία, έχω τόσα, άρα είμαι εντάξει».
Η γονιμότητα δεν λειτουργεί σαν το ντεπόζιτο του αυτοκινήτου.
Κι όμως, μέσα στο άγχος σου, έτσι ακριβώς αισθάνεσαι.
Σαν να βλέπεις τη βελόνα να κατεβαίνει. Και να αναρωτιέσαι πότε θα φτάσει στο Ε.
«Πόσες σερβιέτες είναι αρκετές;»
Και τώρα πάμε στα πραγματικά σημαντικά ερωτήματα της ζωής.
Πόσες σερβιέτες είναι αρκετές για μία μέρα;
Μία;
Δύο;
Πέντε;
Δέκα;
Όλα τα μεγέθη εννοείται.
Κανονικές.
Maxi.
Night.
Super night.
«Βάλε μία που να φτάνει από τον αφαλό μέχρι τον αυχένα, δεν με νοιάζει πλέον.»
Κάποια στιγμή η τσάντα σου δεν είναι γυναικεία τσάντα.
Είναι κινητό φαρμακείο και αποθήκη ειδών υγιεινής.
Έχεις σερβιέτες στην τσάντα.
Σερβιέτες στο αυτοκίνητο.
Σερβιέτες στη δουλειά.
Σερβιέτες σε ένα συρτάρι που έχεις ξεχάσει ότι υπάρχει.
Και κάπου στο σπίτι υπάρχει ένα απόθεμα που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει ένα μικρό χωριό σε περίπτωση φυσικής καταστροφής. Και παρ' όλα αυτά, όταν βγαίνεις από το σπίτι σκέφτεσαι:
«Λες να πάρω άλλη μία;»
Φυσικά και θα πάρεις. Γιατί ξέρεις. Δεν εμπιστεύεσαι πλέον τίποτα.
Ούτε τη σερβιέτα.
Ούτε τη μήτρα.
Ούτε την πρόβλεψη της εφαρμογής που σου λέει ότι «η περίοδός σου αναμένεται σε 4 ημέρες».
Χα! Η εφαρμογή δεν ξέρει με ποια έχει μπλέξει.
Ο φόβος της διαρροής
Πώς μπορείς να εξηγήσεις σε έναν εργοδότη ότι μετά από τρεις ώρες meeting, κλεισμένη σε ένα δωμάτιο με air condition, δεν είσαι απλώς «λίγο αδιάθετη»;
Ότι πονάς τόσο πολύ που θέλεις να γεννήσεις την ίδια σου τη μήτρα, μπας και αποφασίσει επιτέλους να σταματήσει;
Και πώς εξηγείς ότι την ώρα που όλοι συζητούν budgets, deadlines και στόχους, εσύ μέσα στο κεφάλι σου έχεις μία και μοναδική σκέψη:
«Έχω διαρροή;»
Γιατί αυτό είναι ένα από τα χειρότερα.
Η διαρκής αγωνία.
Έχεις σηκωθεί.
Έχεις καθίσει.
Έχεις περπατήσει.
Έχεις βήξει.
Έχεις φτερνιστεί.
Και κάθε φορά το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι:
«Ωχ. Έτρεξε;»
Και κάπου εκεί σταματάς να φοράς τα ωραία σου ρούχα.
Γιατί τι νόημα έχει;
Το ωραίο παντελόνι μπορεί να γίνει κατακόκκινο.
Το αγαπημένο σου φόρεμα μπορεί να καταστραφεί.
Το εσώρουχο είναι πλέον αναλώσιμο υλικό.
Και η λευκή καρέκλα στο meeting room;
Ο απόλυτος εχθρός.
Και ας μη γελιόμαστε.
Με τόσο αίμα, διαρροή κάποια στιγμή θα υπάρξει.
Μην κάνεις ποτέ το λάθος να πιστέψεις ότι «σήμερα όλα θα πάνε ομαλά».
Δεν θα πάνε.
Το σώμα σου έχει διαφορετικό πρόγραμμα.
Και μετά υπάρχει το Google.
Αχ, το Google.
Γιατί φυσικά, όταν έχεις ένα σύμπτωμα που δεν καταλαβαίνεις, δεν παίρνεις απλώς ένα τηλέφωνο στον γιατρό.
Όχι.
Κάνεις search. Και μέσα σε πέντε λεπτά έχεις:
καρκίνο, σπάνια αυτοάνοση πάθηση, κάποιο εξαιρετικά δυσεύρετο σύνδρομο που έχουν άλλοι 14 άνθρωποι στον πλανήτη, και πιθανότατα σου μένουν περίπου τρεις μέρες ζωής.
Και τι κρίμα.
Τόσο νέα.
Η ζωή μπροστά σου. Ταξίδια που δεν θα κάνεις. Μέρη που δεν θα δεις. Πράγματα που δεν θα προλάβεις.
Και εσύ, με το κινητό στο χέρι, ξαπλωμένη στο κρεβάτι, έχεις ήδη οργανώσει νοητά την κηδεία σου.
Χα! Γιατί κάπως έτσι λειτουργεί το άγχος.
Δεν χρειάζεται να έχεις πραγματική πληροφορία για να φοβηθείς.
Χρειάζεται μόνο ένα σύμπτωμα και πρόσβαση στο Google.
Η απώλεια ελέγχου
Και ίσως αυτό είναι το πιο δύσκολο απ' όλα.
Η αδενομύωση σου παίρνει κάτι που θεωρούσες δεδομένο:
την εμπιστοσύνη στο σώμα σου.
Παλιά ήξερες.
Ήξερες πότε θα έρθει η περίοδος. Ήξερες πόσο θα κρατήσει. Ήξερες πώς θα νιώθεις.
Ήξερες ότι αν οργανώσεις τη ζωή σου σωστά, όλα θα πάνε περίπου όπως τα υπολόγισες.
Τώρα δεν ξέρεις.
Δεν ξέρεις αν θα πονέσεις. Δεν ξέρεις αν θα αιμορραγήσεις.
Δεν ξέρεις αν θα χρειαστεί να φύγεις από μια συνάντηση.
Δεν ξέρεις αν θα μπορέσεις να κοιμηθείς. Δεν ξέρεις αν αύριο θα είσαι καλά.
Και για έναν άνθρωπο που αγαπάει τον έλεγχο... αυτό είναι βασανιστήριο.
Γιατί δεν πολεμάς μόνο τον πόνο. Πολεμάς την αβεβαιότητα.
Πολεμάς τον φόβο ότι το σώμα σου μπορεί να σε «προδώσει» οποιαδήποτε στιγμή.
Και κάπου ανάμεσα στον πόνο, στο αίμα, στις εξετάσεις, στους γιατρούς, στις σερβιέτες, στο Google και στα «ίσως», αρχίζεις να κουράζεσαι.
Όχι μόνο σωματικά.
Ψυχικά.
Και αυτή η πλευρά της αδενομύωσης είναι που πολλές φορές δεν φαίνεται πουθενά.
Δεν φαίνεται στην εξέταση. Δεν φαίνεται στο meeting. Δεν φαίνεται στη φωτογραφία σου. Δεν φαίνεται όταν λες «είμαι μια χαρά».
Αλλά υπάρχει. Και είναι πραγματική.
Γι' αυτό, αν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να πω σε μια γυναίκα που βρίσκεται τώρα εκεί που βρέθηκα κι εγώ κάποτε, είναι αυτό:
Δεν είσαι υπερβολική.
Δεν είσαι «τρελή». Δεν είσαι αδύναμη. Και δεν φταις εσύ.
Το σώμα σου περνάει κάτι δύσκολο και εσύ προσπαθείς απλώς να συνεχίσεις τη ζωή σου μέσα σε αυτό.
Και μερικές μέρες, αυτό από μόνο του είναι αρκετό.
Τις άλλες μέρες;
Βάζουμε μια σερβιέτα στην τσάντα, μία δεύτερη στην τσέπη, μία τρίτη «γιατί ποτέ δεν ξέρεις»...
και συνεχίζουμε. Γιατί, τελικά, αυτό κάνουμε.
Συνεχίζουμε...
