Είναι μικρή η κοινωνία εδώ…

2006 – σχεδόν 20 χρόνια πίσω θα μου πεις και στο γάμο της κολλητής μου έχουν καλέσει εννοείται όλο το χωριό. Ο γάμος έχει γίνει στο μόνο υπερλούξ ξενοδοχείο τότε του νησιού και έχει πέσει χρήμα…και κόπος…και προσπάθεια μεγάλη να πάνε όλα τέλεια, όχι απλά καλά. Αλλά όχι! τα λοκάλιαδεν μπορούν να ευχαριστηθούν. Γιατί? Γιατί το ξενοδοχείο δεν ρώτησε και έφτιαξε τον χώρο της πισίνας και τον περιβάλλοντα αυτού σε σχήμα Γ…και έτσι κάποιοι (ξέρεις αυτοί που είναι «υποχρεώσεις») έπρεπε να καθίσουν σε σημείο που δεν φαινόνταν καλά η πίστα ώστε να πάρουν από πρώτο χέρι την πληροφορία για τον αυριανό καφέ και το κουτσομπολιό στα σοκάκια του μικρού παραδοσιακού χωριού. Πανικούλης… τα σχόλια έδωσαν και πήραν για τα πάντα..μέχρι και αν έχει αδυνατίσει η φιλενάδα μου πολύ και της πέφτει η φούστα από το νυφικό, το οποίο δεν είδαν εννοείται ότι εγώ πάτησα και τις 2 φόρες πάνω στον χορό.

Τότε ήμουν πολύ χαρούμενη, και μικρή, που δεν είχα να κάνω με κακής ποιότητας χωριάτες γιατί είχα φύγει από αυτό που λέμε κωλο-Ελλάδα.

Fast forward 2026 και πλέον επίσημα πάλι κάτοικος Ελλάδας, και η επαρχία 20 χρόνια τώρα, είναι στα ίδια, αν και θα έλεγα μπορεί και χειρότερα. Η μάστιγα του κουτσομπολιού, ένα δημογραφικό κοινό άνω των 65 που φοβάται να πεθάνει το ίδιο έχοντας ζήσει μια καταπιεσμένη ζωή που δεν επιθυμούσαν και που ποτέ μάλλον δεν ονειρεύονταν, αλλά και που ποτέ δεν μπήκαν σε κανένα κόπο να αλλάξουν ή έστω να αμφισβητήσουν. Ο σκοπός ήταν να κάνουν μια επιχείρηση, οικογένεια και παιδιά για να τα βοηθούν (τα γνωστά δωρεάν εργατικά χέρια).  Και τώρα ο φόβος ο πιο ανθρώπινος, αυτός του πόνου και του τέλους, μετουσιώνεται σε κτητική και δυναστική παρουσία προς τα μεσήλικα παιδιά που επίσης περνάνε μια λίγο πιο light εκδοχή της ίδιας μοίρας για αυτούς και τις οικογένειες τους.

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιων ταχυτήτων και δυνατοτήτων. Είμαι μεγάλη υποστηρίκτρια αυτού και ναι ο καπιταλισμός, η παγκοσμιοποίηση κλπ. εννοείται και έπαιξαν λάθος ρόλο να κάνουν τις πιο μικρές «ταχύτητες» να νομίζουν ότι μπορούν να κατακτήσουν αυτό που έχει το 2% ή και λιγότερο ποσοστό παγκοσμίως. Γρανάζια είναι και πρέπει να λαδώνονται για να γυρνάνε…

Αλλά δεν πρέπει με τίποτα να ξεχνάμε ότι δεν μπορούν και πλέον είμαι πεπεισμένη ότι και δεν θέλουν, να αλλάξει η κατάσταση. Φάε σαπίλα σουβλάκια, και κρύα σάντουιτς με πατάτες ωμές, και αγόρασε ακριβά βενζίνη, και πιες νεροζουμι καφέ, και πήγαινε πάρε το δέμα που πλήρωσες να σου παραδοθεί, και αγόρασε τα φάρμακα από την μεγαλύτερη πόλη γιατί τα 5 φαρμακεία στην περιοχή τα ξύνουν και δεν έχουν στόκ, και μάθε τις φήμες για τον αυτούς που ίσως κάνει παράνομες πράξεις και κυκλοφορεί αναμεσά στο πλήθος, και τον κύριο που ξυλοφορτώνει τη γυναίκα του και τον άλλο που την απατάει, και γενικά ζήσε σε μια βοή και έναν «θόρυβο» γιατί πολύ απλά όλοι θέλουν τα λεφτά αλλά μην πεις τίποτα στα ίδια τα άτομα αυτά. Μην κάνεις καμία εποικοδομητική κρητική στο ίδιο το άτομο. Να τα λές από πίσω, να τα έχουν όλοι τούμπανο και κρυφό καμάρι μαζί, αλλά όχι να μην χρησιμοποιηθεί τίποτα για να αλλάξει το άτομο, η επιχείρηση, η μικρή αυτή κοινωνία προς το καλύτερο. Γιατί την αλλαγή την μιλάμε πολύ, αλλά μόνο οι πολύ λίγοι (αυτό το 2% που λέγαμε) είναι ικανοί και άξιοι αυτής. Και γιατί ακριβώς επειδή δεν μπορούν καταλήγουν στην «φράση…σσσς είναι μικρή η κοινωνία εδώ…και μπορεί να επιφέρει ¨επιπτώσεις¨…» - γιατί όλοι αυτοί προτιμούν το bullying από το να αναπτυχθούν σε προσωπικό και επιχειρησιακό επίπεδο.  

Λόγια λόγια λόγια ,λόγια ψεύτικα που λέει και το αγαπημένο τραγούδι. Και κρίμα δλδ γιατί εγώ μετα αναρωτιέμαι, οι αμάν τι βγαίνουν και λένε και ποια αυτιά προσπαθούν να κάνουν να ακούσουν όταν το «κερί της παρλαπίπας» έχει βουλώσει για τα καλά τα αυτιά όλων αυτών.

Πόση σαπίλα Θεέ μου σε αυτή τη χώρα…

The Glass Ceiling Diaries - Ω μα τι τρατζικ!

 Αν εισαι γυναίκα σημερα σε ανδροκρατουμενο επαγγελμα, πραγματικα την εβαψες... 

Ειδικα αν το γραφειο ειναι τιγκα στα ντικς. Μεταφορικα και κυριολεκτικα. Η Ασια λοιπον περιεχει πολλα απο δαύτα. 

Αυτα λοιπον τα ντικς (οπου κ αν βρίσκονται) θεωρουν οτι η γυναικα ειναι καλη για να ειναι κατι βοηθητικο. Κατι διακοσμητικο, για να λενε οτι κανανε το χρεος τους σαν αντρες να βγαλουν τη γυναικα εξω απο την κουζινα που δικαωματικα ανηκει (στα μυαλα τους ειναι φεμινιστες...τρομαρα τους). Και εννοείται οτι προσπαθουν να σε κανουν να το καταλαβεις με καθε δυνατο τροπο. Και αν τολμησεις να αποδειξεις οτι μπορεις ανετα και τους ξεπερνας τοτε η ζωή σου γινεται ενα δραμα δυσβασταχτο. Και ναι θα σας τα πω αναλυτικα ολα, σιγα σιγα. 

Και πριν μου αρχισετε τα τελευταια χρονια γινονται προσπαθειες να υπαρξουν πιο πολλα βυζια στις 'μεγαλες' αιθουσες, εκει που αεριζεται καλυτερα ο χωρος, θα σας πω, "μη φατε, θα σας κερασω γλαροσουπιτσα ζεστη ζεστη". 

Εχεις λοιπον μια κοπελια, με 3 πτυχια, συνεχομενη καριερα 17+ χρονων, γλωσσες, πτυχιακια, σκατουλακια, τα σεα και τα μεα της. Και οταν λεμε καριερα δεν μιλαμε για απλα πραγματακια, φαση 9 to 5. Μιλαμε για ωρες πανω στην πλατφορμα, στη μεση της Βορειας Θαλασσας, μονη σου με αλλα 88 ντικς, τη θαλασσα, τον ουρανο, τα καιρικα φαινομενα και τις φαλαινες. 

Το να σε πρσφωνουν ομορφη γλυκια, και οχι εξυπνη, και να αφηνουν αυτες τις προσφωνησεις για τα αλλα ντικς, εννοειται ειναι κατι δεδωμενο...εσυ οοοχι, δεν μετρας για το μυαλο σου...αλλα για την ομορφια που σου εδωσαν τα γονιδια των γονιων σου! 

Βασανιζεσαι και εσυ? Και εγω μανιτσα μου...Μιλα μου...τουλαχιστον να μην βασανιζομαστε μοναχες μας! ...εγω θα σας τα γραψω ενα ενα για να δειτε τι τραβαω και δε το μαρτυραω...

Δεν ειμαι φεμινιστρια, το εχω πει πολλες φορες. Ειμαι ενας απλος ανθρωπος που θελει και αξιζει να το σεβονται οπως καθε αλλο ον. 

Ταξιδεύοντας στην εποχη του Covid-19 (το πήγαινε)

Το 2020 ηταν η χρονιά του αρουραιου για τους Ανατολίτες, και ενα δίσεκτο ετος για ολους μας, παγκοσμίως. Και δεν ξερω αν το γνωριζεται αλλα στα δίσεκτα λενε γαμιεται ο Διας. Και στις χρονιες του αρουραιου γαμιεται διπλά καθώς ο αρουραιος ερχεται να καθαρισει τις ζωές μας απο ολα τα σαθρά και σάπια πραγματα και καταστασεις που δεν θα έπρεπε να νταραβεριζόμαστε.

Και εμάς γιατι μας τα λες αυτα ρε κοπελιά θα μου πειτε? Σωστο...αλλα τα παραπανω εκαναν για πρώτη φορα επιτακτικη την ανάγκη να θέλω να ταξιδεψω στα πάτρια και να δω τη μαμα μου. Ναι το 2020 για εμενα προσωπικα, ηταν απαισιο και καθάριο ταυτόχρονα. Αλλα μια ψυχή και καρδιά την εχουμε οποτε πόσα να αντεξει και αυτη μονάχη της...έπρεπε να παω να δω τη μαμάάάά μου.

Για να φύγεις απο τη Μαλαισία πρέπει να πάρεις ειδική άδεια απο την κυβερνηση για την εξόδο και κυρίως την επανεισοδό σου στη χώρα. Γιατι με τα lockdown κλπ. η κυβερνηση αποφασίσε να διώξει αρκετό κόσμο (ξένους) και να μην τους επιτρέψει να ξαναγυρίσουν, κυρίως στο πρώτο και πιο αυστηρό από όλα lockdown. Με τα πολλά έγιναν ενα τσίκι πιο χαλαροί και είπαν ότι αν δουλεύεις και έχεις βίζα, και έχεις ένα πάάάάρα πολύ σοβαρό λόγο να φύγεις (πχ, υγειας, θανατος κλπ.) μπορείς να βγεις και να ξαναμπεις, αφου παρεις αυτό το πολυπόθητο χαρτί απο την κυβέρνηση. Και αν πάρεις έγκριση μπορεις να βγεις και να μπεις μονο μέσα σε 60 ημέρες. Αλλιώς πάλι απο την αρχή. Οι αιτήσεις χιλιάδες, και αν δεν έπαιρνες απάντηση μεσα σε 14 μέρες έπρεπε να το παρεις ότι είχες φάει άκυρο. Εγω κατάφερα και το πήρα το ΟΚ για να βγώ και να ξαναμπώ, και έκλεισα το εισιτήριο μου για τις 18.12 ώστε να φτάσω στις 19.12 Αθήνα.

Αλλα πού να προλάβω να χαρώ, την επομένη βγάλανε μαντάτο στην Ελλάδα ότι απο 18.12 μπαίνεις σε 10ημερη καραντίνα με το που σκας Ελλάδα. Αντε πάλι πανικός να αλλάξεις εισιτήρια γιατί νταξ’ δε θα έκανα καραντίνα με αρνητικό PCR test που θα είχα ήδη απο Μαλαισία πριν έρθω.

Τα δικαιολογητικά που έπρεπε να εχω, αρκετά απλά. Την έγκριση να βγω και να ξαναμπώ στη χώρα, ενα αρνητικο PCR test 72 ώρες μεσα/πριν ταξιδέψω, το εισιτήριο μου, να κατεβάσω το κυβερνητικό app για να καταγραφω την κατάσταση της υγείας μου, και το χαρτί απο την Ελληνική κυβερνηση απο το https://travel.gov.gr/#/

Την ημέρα του ταξιδιού μπορώ να πώ ότι όλα πήγανε ρολόι. Η διαδρομή για το διεθνές αεροδρόμιο της KL, περίπου ειναι 60 λεπτά, δεν είχε καθόλου κίνηση, και όταν έφτασα στο αεροδρόμιο με το καλό, αυτό ήταν σαν σκηνικό σε ταινία με ζόμπι και την επικείμνεη καταστροφή του κόσμου. Εντελώς άδειο, εκωφαντικά ήσυχο. Τίποτα ανοιχτό, κανένα μαγαζί, ούτε καν για fast food. Στο γκισέ και ενώ είχα κάνει ήδη τσεκ ιν, τους πήρε λίγο παραπάνω χρόνο μια και η χαρτούρα ηταν περισσότερη και έπρεπε να σκανάρουν τα πάντα.

Απο ασφάλεια άλλο τίποτα. Παντού κυκλοφορουσαν αστυνομοι, αλλα νταξ’ ειχαν βαρεθει και αυτοι τη ζωή τους μετα απο τοσους μήνες σε αυτή την κατάσταση.

Immigration checks ηταν μονο με αυτοπρόσωπη παρουσία και όχι μέσω των ηλεκτρονικών πυλών το οποιο πηρε 3 λεπτα παραπανω και μια σταμπα στο διαβατήριο, το οποιο δε μου αρεσει καθολου να μου τρώει σελιδες ετσι...τεσπα..και μετά....η απόλυτη νέκρα. Ευτυχώς που το lounge ήταν ανοιχτό και ξεκουράστηκα λίγο πριν την πτήση μια και ενα άγχος το εχεις σε τέτοιες καταστάσεις κακά τα ψέμματα. Στην πύλη μας δώσανε και face shields τις οποιες μαζί με τις μάσκες έπρεπε να φοράμε καθόλη τη διάρκεια της πτήσης μέχρι να βγούμε από το αεροπλάνο στον τελικό προορισμό. Μόνο για να φας και να πιεις μπορούσες να τη βγάλεις στα γρήγορα. Μη σου τύχει...επεσε πολύ γέλιο. Κατάλαβα πως την παλεύουν η κοπελιές με τη μπούργκα. Kudos για την επιμονή και υπομονή τους.

Το αεροπλάνο «άδειο». Δες φώτο να καταλάβεις. Ειχα όλη τη σειρά δικη μου. Κοιμήθηκα σαν πουλάκι. Αλλά απο ταινίες....μάπα...τίποτα...δεν πληρώσανε το qatarflix…ξερωγω? Στο αεροπλανο μας δωσανε και το εξτρα σακουλακι με μια μασκα, γαντια και αντισηπτικο. 

Στο Ελ.Βελ μπήκαμε στη σειρά ή οποια εννοειται δεν κραταγε το 1 μετρο social distancing και αφου μας πηρανε ενα δειγμα απο το λαιμο (όχι τη μυτη αυτη τη φορα), περάσαμε το immigration για να παρουμε βαλιτσουλες και να βγουμε.

Και έτσι λοιπόν πάτησα Ελλαδίτσα...!